เซ็งนะเฟ้ยยยย !!!
ย้ายอีกแล้ววววว เพิ่งอยู่มาได้แค่ปีกว่าเองนะ -_-” !!
ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย -_-”
โห้ยยยยย !!! เซ็ง เซ็ง เซ็ง
ปล.อยากมีประตูสู่สารพัดที่ของโดเรมอน แล้วจะไม่บ่นเลย -_-”
มาดูอิคิวซังตอนจบแก้กลุ้มกันดีกว่า !
โห สุดยอดของความขยันเลย !
นอกจากจะต้อง design typo แล้วยังต้องมานั่งจินตนาการความเป็น flash อีก -_-”
Bembo’s Zoo
via Journal
เท่ห์โคตรๆ ! เห็นแล้วอยากมี font นี้ไว้ในครอบครอง
Tie-pography – Ed Nacional / Graphic Designer / Brooklyn, NY
แถม!! เผื่อใครอยากมาพิพิธภัณฑ์ตัวอักษรที่เบอร์ลิน BUCHSTABENMUSEUM
ผู้ใหญ่กบ บอกว่า กุญแจดอกสำคัญคือการทำให้เด็กๆ
เห็นคุณค่าของตัวเอง ด้วยการดึงพลังด้านดีของพวกเขาออกมา
ทำประโยชน์ให้กับผู้อื่น แทนที่จะปล่อยให้กลายเป็นสิ่งที่ทำร้ายตัวเอง
ยังไม่ได้ดู milk แต่อ่านเรื่องนี้อยู่ดีๆ แล้วก็นึกถึงเรื่อง milk แฮะ
ถ้าได้มีโอกาสไปตามบ้านบนดอยเดี๋ยวนี้ ไม่ต้องแปลกใจ
หากจะมองเห็นบ้านไหนๆ ก็มีจานดาวเทียมตั้งอยู่
แต่ถ้าหมู่บ้านไหนไฟไม่เข้าก็จะอดดูทีวี ไปตามระเบียบ
เมื่อหลายปีก่อนเราเคยไปอยู่กับชาวเขา ที่ จ.เชียงราย
ตอนนั้นดูเค้าจะตื่นเต้นกันมากที่ไฟฟ้ากำลังจะเข้าถึงหมู่บ้านและจะได้มีทีวีไว้ดูกัน …
ความรู้สึกมันคงไม่ต่างอะไรกับในหนังเรื่อง “always”
ตอนที่บ้านคุณเอ่อ..สักคน ..เพิ่งได้ทีวีเครื่องใหม่มา
และคนทั้งหมู่บ้านก็แห่กันมาดูที่บ้านหลังนี้ …
ที่ปางอุ๋งยังไม่มีไฟฟ้าเข้าถึง ยังใช้วิธีปั่นไฟจากมอเตอร์อยู่
หมู่บ้านรวมไทย (หมู่บ้านชาวเขา) ที่อยู่ด้านหน้า
(ซึ่งปัจจุบันส่วนใหญ่กลายสภาพเป็นที่พักให้กับนักท่องเที่ยว ..)
เลยยังต้องใช้วิธีเดียวกันอยู่ .. เพราะงั้นที่นี่เลยมีไฟให้ใช้แค่เวลา 6 โมงเย็นถึง 3 ทุ่ม
แต่ขณะนี้ .. แถวๆ ตีนดอยก่อนขึ้นปางอุ๋ง กำลังมีการถางป่า
เพื่อสร้างอ่างเก็บน้ำไว้ผลิตไฟฟ้าให้คนบนดอยใช้ ..
ความเจริญกำลังจะเข้ามา .. !!!
อืม! ทำไมเราพูดเหมือนมันเป็นเรื่องน่ากลัวเลยเนอะ .. -_-”
คือยังไงดีล่ะ ?เรากลัวว่า มันจะเป็นชะตากรรมความเจริญ กระแสจากนักท่องเที่ยว
ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงเช่นเดียวกับ “เมืองปาย”
(หรือที่เค้าโปรโมทกันว่าเป็นสวิสเซอร์แลนด์เมืองไทย …
ฃมันตรงไหนวะ -_-” ไม่มีความเหมือนเลยสักกะติ๊ด ?? )
เท่าที่ได้อ่านมา อัตราความเจริญเติบโตของการท่องเที่ยวเมืองปาย โตขึ้นถึง 500% …
ปัจจุบันมีทั้งรถตู้ รถบัส เครื่องบินเล็กไปลงถึงที่ปาย..
มี 7-11 กลางเมืองและร้านกาแฟน่ารักๆ ต้อนรับคนต่างเมือง..
กรุงเทพธุรกิจเมื่อสักเดือนกุมภาฯ ได้เขียนคอลัมน์เกี่ยวกับชะตากรรมเมืองปายไว้อย่างน่ากลัว
ว่าถ้ายังไม่มีมาตรการอะไรมารองรับการขยายตัวที่รุนแรงยังงี้
ไม่ว่าจะเป็นปัญหาขยะล้นเมือง ..การ ชลประทาน.. การส่งเสียงดัง..
อีกไม่นานพวกเราคงเหลือเพียงแค่ซากจริงๆ …
คิดๆ ไปมันดูไม่ต่างจากกลยุทธ์การทำธุรกิจที่ IKEA [...]
จริงๆ ไปเชียงใหม่ครั้งนี้ .. ครึ่งนึงของการไป
คือการไปช่วยเพื่อน ทำหนังสารคดีเกี่ยวกับชีวิตคนบนรถไฟ
ที่เคยถ่ายรูปไว้เมื่อ 8 ปีที่แล้ว .. เพื่อนำเสนอเรื่องราวว่า “เดี๋ยวนี้เค้าเป็นยังไงกันบ้างแล้ว ?”
เอาเป็นว่าเรื่องนั้นมันเป็นของคุณเพื่อน ..
ไว้รอมันมาเล่าเองดีกว่า
แต่การเดินทางครั้งนี้ การได้พูดคุยกับคนระหว่างทาง
ทำให้ทัศนคติเกี่ยวกับคนไทยของเรากว้างขึ้นเยอะเลยทีเดียว
ยกตัวอย่าง :-
ไปติดตามน้องเก็บขยะบนรถไฟคนนึง อายุประมาณ 10 ขวบแล้วล่ะมั้ง..
ปัจจุบันน้องเค้าอาศัยอยู่กับยายและแม่ .. และได้มีโอกาสเรียนตามปกติอยู่
แต่ตอนนี้น้องเป็นเหา ยายบอกว่า “พยายามกำจัดทุกวิธีแล้ว แต่ไม่หายสักที”
สุดท้ายเลยมาลงเอยที่ “ไบกอน” ..
เรากับเพื่อนถึงกับอึ้ง .. แต่จะให้แนะนำยังไงดีล่ะ -_-”
คุณยายบอกว่า “ใครจะฉีดกับหัวตรงๆ ไม่มีหรอก”
“เค้าก็ฉีดใส่หวีก่อน..แล้วค่อยสาง ..แค่นั้นล่ะ เหาก็ติดออกมากันเพียบ”
“กับเห็บหมา ยายก็ทำแบบนี้เหมือนกัน .. แต่ใช้คนละหวีกันนะ”
คุณยายพูดจบพร้อมกับเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม
น้องอีกคนนึงอยู่ที่ลำปาง ..
หลังจากได้ไปพูดคุยกับครูผอ.โรงเรียน โดยไม่ได้ตั้งใจ และไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ..
คุณครูก็ช่วยจัดการทุกอย่างเพื่อที่จะตามหาเด็กคนนั้นให้เจอ
กว่าจะหาครูประจำชั้นคนเก่าเจอ.. ก็ต้องสัมภาษณ์ครูอีกตั้งไม่รู้กี่คน
แถมยัง ให้รถรร.ไปส่งเพื่อไปตามหาที่บ้านน้องคนนั้นอีก
โดยที่ไม่สนใจว่าพวกเราเป็นเพียงเด็กแปลกหน้าที่ผ่านมาถามเท่านั้น
กลุ่มนักเรียนอีกกลุ่มจากโรงเรียนบ้านใหม่.. แต่จังหวัดอะไรไม่รู้
พวกเราเริ่มต้นหาที่ลำปางก่อน เพราะเด็กกลุ่มนี้กำลังไปทัศนศึกษาที่แม่เมาะ
“แม่เมาะ” นั่นแหละ.. กว่าจะได้ลากเข้าประเด็นที่ต้องการ 55 (ขอโทษทีนะ)
สมัยเด็กๆ เราเคยรู้แต่ว่า พวกเรามีโรงไฟฟ้าถ่านหินลิกไนท์อยู่ที่จังหวัดแม่เมาะ
รู้แค่ว่ามันเป็นโรงไฟฟ้าถ่านหิน..!!
โตขึ้นมา ถึงรู้ว่าไฟฟ้าที่ได้จาก “ถ่านหิน” นั้นต้องนำมันเข้าไปเผาในเตา
เกิดควันพิษซัลเฟอร์ไดออกไซด์ ..
..ตอนนั้นไม่เคยเกิดคำถามในใจเลย [...]
รีบๆ เขียนซะก่อนที่จะลืมดีกว่า
กลับไปคราวนี้รู้สึกได้เห็นอะไรเกี่ยวกับประเทศไทยขึ้นเยอะเลยแฮะ ..
จริงๆ กลับไปคราวนี้ตั้งใจจะไปหาข้อมูลเกี่ยวกับเรื่องลายผ้าที่เมืองไทย
เผื่อจะได้เอามาใช้ประโยชน์อะไรได้บ้าง … (ก็หวังว่าจะเป็นยังงั้นนะ)
งั้นก็เริ่มเลยดีกว่า !
1.ลายผ้าไทย… หลังจากไปวนเวียนอยู่แถวเชียงใหม่ แม่ฮ่องสอนนานกว่าอาทิตย์
เลยได้เห็นลายผ้าชาวเขาโคตรจะหลากสีสัน มีทั้งแบบแนวสีรุ้งผสมเรขาคณิต
หรือเป็นแนวปักครอสติสใช้ด้ายสีสดๆ หรือแนวเอาผ้าเก่ามาผสมกับการปักแบบใหม่
ก่อนหน้านี้เคยเห็นขายกระโปรงผ้าชาวเขาอยู่บ้างที่จตุจักรและมาบุญครอง …
ราคาแพงโคตรจนเข้าใจว่า เฮ้ย .. มันคงต้องทำมือมาแน่ ๆ -_-”
แต่พอไปถามราคาที่เชียงใหม่ .. เอ้ ! ลายก็คล้ายๆ กัน
แต่ทำไมราคาถูกกว่าเยอะมาก …
ถามคุณคนขายบอก “ผ้าพวกนี้เอามาจากลาวอีกที”
อืม..ก็อาจจะเป็นไปได้ว่าใกล้แหล่งผลิตมากกว่าล่ะนะ
กลับมากรุงเทพฯอีกที .. ใครได้วนเวียนไปแถวสยาม
ติดกับทางลง สะพานลอย BTS อาจจะเคยเห็นร้าน
เสื้อผ้าพื้นเมืองชื่อ “แพร” ตั้งอยู่มานานโขกว่า 40 ปี ..
คุณพี่เจ้าของร้านใจดีโคตร พอแค่เราบอกว่าตั้งใจ
อยากทำรายงานเกี่ยวกับเรื่องลายผ้า .. พี่เค้าเลยให้ข้อมูลอย่างเต็มที่ ..
บวกกับคุณเจ้าของยังเป็นศิษย์เก่ารร.ศิลปะที่ Berlin อีกตะหาก ..
(อะไรมันจะพอดีขนาดนั้น ) สรุปจากที่ฟังคุณพี่เล่ามา ..
เลยได้รู้ว่าพัฒนาการลายผ้าชาวเขาปัจจุบันส่วนใหญ่
ได้เข้าสู่ระบบอุตสาหกรรมไปซะแล้ว … จากที่เคยปักลายผ้า
ตามใจชอบเหมือนเป็นงานศิลปะ ปักเป็นเรื่องราว
ตามสภาพแวดล้อมที่ได้พบเห็น .. ปัจจุบัน กลายเป็นปัก
ตาม order [...]
