ในฐานะที่เป็นสาวกของขายหัวเราะมานาน
เห็นข่าวนี้ก็อดไม่ได้ที่จะต้องมาร่วมแสดงความยินดีด้วย 
จำได้ว่าเราเริ่มชอบอ่านการ์ตูนแนวนี้ครั้งแรกประมาณป.3 ป.4 ได้
ตั้งแต่สมัยยังมีนิตยสาร “ชัยพฤกษ์” ที่เป็นการ์ตูนไทยๆ ราย…อืมปักษ์ล่ะมั้ง
แล้วก็ค่อยๆ พัฒนามาเรื่อยๆ เป็น “ขายหัวเราะ” และจบท้ายด้วย “มหาสนุก” ในที่สุด
ยิ่งช่วงป.5 ป.6 นี่เรียกว่า ซื้อทุกเล่มที่ออกเลยก็ได้ ..ไม่รู้ทำไม
แต่พอขึ้นมัธยม ..ความนิยมก็เลยหายตามไปด้วย ..ไม่รู้ทำไมแฮะ
อาจจะเป็นเพราะว่าอายด้วยมั้ง.. ลองนึกภาพดู !
เวลาเดินถือขายหัวเราะ กับเดินถือการ์ตูนญี่ปุ่นอ่าน … บุคลิกมันดูต่างกันลิบลับ 555
(อาจจะคิดไปเองรึเปล่าไม่รู้..แต่เป็นความคิดที่โง่สิ้นดีเลยแฮะ ..ไม่รู้ตอนนั้นคิดได้ไง )
ว่าแล้วกลับมานี่ก็น่าจะซื้อติดมือมาสักเล่มแฮะ ..ลืมไปเลย  -_-” โธ่ !!!
 กรุงเทพธุรกิจ : ขายหัวเราะ Jumbo เฉลิมฉลอง 35 ปีแห่งความฮา..!!

สุดยอดไปเลย !…จริงไม๊
ユニクロ UT: UT GRAND PRIX 09
via sorry061

หลบหนีความวุ่นวายในเมือง มาอ่านอะไรที่มัน”พอเพียง”บ้าง ดีไม๊ ??
มันก็เป็นการเผชิญกับตัวเองในเรื่องของแฟชั่น แต่ก่อนผมรู้สึกว่าผมเป็นคนลาวไม่มีดั้ง ไปไหนก็อายคน คนอื่นเขาต้องพยายามไม่เป็นลาว คือใส่เสื้อผ้าให้เหมือนคนกรุงเทพฯ ผมกลับมองตรงกันข้าม คนลาวเนี่ยไม่ว่าจะใส่เสื้อผ้าราคาแพงขนาดไหน ยี่ห้อดีขนาดไหน ก็ไม่มีดั้งเหมือนเดิม ดั้งมันไม่ได้โด่งขึ้น ผมก็เลยไม่จำเป็นต้องวิ่งตามแฟชั่น ถ้าเราวิ่งตาม เราจะไม่ทันเลย แต่ถ้าเราไม่ตามแฟชั่น เราจะเป็นตัวของตัวเอง คิดดูอย่างนี้แล้วก็ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น ทำไมคนต้องใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน ทำไมผู้หญิงต้องใส่เสื้อผ้ารัดหน้าอกรัดตัวเหมือนกันหมด ทำไมคนต้องใส่กางเกงยีนส์เหมือนกันหมด ถ้าอยากใส่เหมือนกัน ทำไมไม่ไปเป็นทหาร เป็นตำรวจ หรือเป็นพระซึ่งจะได้ใช้ชุดเหมือนกันหมด ความหลากหลายคือความงาม ความต่างคือความงาม หลังจากนั้นก็ไม่ได้ห่วงเรื่องแฟชั่น ไม่ได้ห่วงเรื่องอะไรอีกเลย ใส่อะไรก็ได้ ขอให้มี มันก็สบายไป
ชาวบ้านปลูกข้าวโพด ปลูกอะไรตลอดทั้งปีทั้งชาติ ยิ่งปลูกก็ยิ่งมีหนี้ แต่ทำไมยังทำอยู่ ไม่มีใครถามตัวเองเลยว่า ปลูกแล้วไม่ได้อะไร มีแต่หนี้แล้วทำไปทำไม พอมาคิดดูชัดๆ เราจะพบว่าคนเหล่านี้ถูกปิดหูปิดตาไม่ให้เห็นความจริงในชีวิต สื่อก็บอกว่า ถ้าคุณอยากมีความสุข คุณต้องซื้ออันนี้ คุณต้องการความมั่นใจ คุณต้องใช้โรลออนชนิดนี้ ผ้าอนามัยชนิดนี้ ถ้าต้องการอิสรเสรีภาพต้องมีโทรศัพท์รุ่นนี้ มีบัตรเครดิตแบบนี้ ไม่มีใครบอกเราเลยว่า คุณมีความสุขแล้ว นั่นทำให้ชาวบ้านไม่มีโอกาสคิด ชาวบ้านทั้งหลายจึงกลายเป็นเครื่องมือของภาคธุรกิจโดยไม่รู้ตัว
แต่ผมไม่ถนัดในการชักชวนให้คนมาทำ ผมไม่เคยพูดให้ชาวบ้านฟังเลยว่า ต้องมาทำอย่างผมนะ [...]