เห็นงานเค้ามาตั้งนาน เพิ่งจะมาเห็นหน้าค่าตาก็วันนี้ล่ะ
คุณป้าเค้าเปรี้ยวจริงๆ แฮะ

Jongeriuslab

via The Design Files

via Lloyd Lego

หลังจากเกริ่นไปนานสองนาน
ในที่สุดก็มี trailer ให้เห็นตัวเป็นๆ ในที่สุด

Objectified: A Documentary Film by Gary Hustwit

(กรุณา click ที่ link เพราะแปะไม่ติด..ทำไมไม่รู้ -_-”)
ใครที่เคยผ่านโชว์รูม Vitra คงจะต้องเคยมีเก้าอี้สักตัวของคุณ Eames
ผ่านตามาแน่นอน … ว่าแต่เค้าเป็นใครกันนะเหรอ คุณ Eames เนี่ย ??
… นั่นนะสิ ทำเยอะหลายอย่างเหลือเกิน
ขอเรียกว่าเป็น Interdisiplinary Designer ได้ไม๊
แต่ที่โด่งดังเอามากก็ดูจะเป็นการ design เก้าอี้นี่ล่ะ ..
ที่เรายกขอให้เป็นขวัญใจ product designer ของเราเลยก็ว่าได้

อะไรที่ทำให้ติดใจนะเหรอ ??
เราว่าความเป็นเด็กซุกซน น่ารัก ที่ซ่อนอยู่ในงานทุกชิ้นนั่นล่ะ
มันมีบรรยากาศสนุกอย่างบอกไม่ถูก

ปล.เสียดายที่ไป Vitra Museum คราวที่แล้ว
ไม่ได้มีโอกาสเห็นงานของ Charles&Eames  มากนัก -_-”
ไว้กลางปี 2009 นี้ ที่นี่กำลังจะเปิด zone ใหม่ออกแบบโดยสถาปนิกชื่อดัง Herzog&Meuron
และก็คงจะมีโอกาสเห็นงานของคุณคู่ขวัญทั้งสองมากขึ้น (หวังว่า )
Eames Gallery
via core77

เป็นเหรียญที่โคตรเท่ห์เลยจริงๆ

ทั้งไอเดียและวิธีการถ่ายทอดความคิด
ว่าแต่เมื่อไรมันจะแพร่หลายมาถึงเยอรมันบ้างล่ะเนี่ย

CR Blog » Blog Archive » Money, Lovely Money

วันก่อนยืมหนังสือเล่มนี้มาจากห้องสมุด
เพราะคิดว่าตอนแรกอยากจะทำรายงานเกี่ยวกับเรื่อง “minimal”

“minimal” vs “normal” สำหรับเรามันต่างกันแบบเบลอๆ แฮะ
ยังไงดีล่ะ “minimal” มันยังดูแอบ “เท่ห์,เก๋” นำหน้ามาก่อนคำว่า “ใช้” แฮะ
ท่าจะว่าเป็น subset ก็คงไม่ใช่ มันดูจะเป็นแนว intersection กันมากกว่ารึเปล่า ?

“It’s not that old things shouldn’t be replaced, or that new things are bad, just that things which are designed to attract attention are generally unsatisfactory,” observes Morrison. “Designers generally don’t think to design the ‘ordinary,’” adds Fukasawa. “If anything they live in fear of people saying that their designs are ‘nothing special.’ ‘Normal’ has come to mean ‘boring.’”

แต่สำหรับเรา..
design มากเกินจำเป็น ก็ดูฟุ่มเฟือย
อยู่ทางสายกลางก็ดูไม่ชัดเจน ไม่มีแนวอะไรเด่นชัด
สรุปแล้ว มันควรจะยังไงล่ะเนี่ย ??
เราว่ามันน่าจะแล้วแต่โอกาสในการนำไปใช้รึเปล่า ??

ว่าแล้วก็กลับไปสู่ปรัชญา bauhaus “Form follow Function”

ตอนนี้เราคงอยู่ในยุควัฎจักรสงสารแห่งวงการดีไซน์
ว่าแต่จะเอา “ตาย” หรือ “เกิด” ดีล่ะ ??

Celebrating the beauty of ’super normal’ little objects of daily life – International Herald Tribune

Super Normal exhibition twentytwentyone, London

Celebrating the beauty of ’super normal’ little objects of daily life

By Alice RawsthornPublished: TUESDAY, SEPTEMBER 19, 2006

LONDON: Naoto Fukasawa confessed to feeling “a bit shocked and a little depressed” on discovering that the aluminum stools he had designed were plonked on the floor for people to sit on at last year’s Milan Furniture Fair, rather than displayed on plinths like other new products. He was worried that no one would notice them.

Later that day Fukasawa, one of Japan’s leading product designers, received a call from the British designer Jasper Morrison, who raved about the stools and congratulated him on having designed something so subtle, yet distinctive. A mutual friend, said Morrison, had coined a term to describe the stools – “super normal.”

Noting that many of the objects they admired fitted the same description, Fukasawa and Morrison decided to assemble a collection of products, which were similarly enjoyable to use and to look at without resorting to stylistic gimmicks. The pieces they chose -ranging from inexpensive items like a paper clip and Bic biro, to Fukasawa’s stools and the futuristic Joyn workspace designed by the French brothers Ronan and Erwan Bouroullec for Vitra -are now on display in Super Normal, an exhibition at the Axis Gallery in Tokyo.

Morrison sees the show as a long- overdue celebration of normality in design. “Too many designers try to make their work seem special by making it as noticeable as possible that the historic purpose of conceiving things that are easier to make and better to live with has been side- tracked,” he says. “The objects that really make a difference to our lives are often the least noticeable ones, that don’t try to grab our attention. They’re the things that add something to the atmosphere of our homes and that we’d miss the most if they disappeared. That’s why they’re ’super normal.’”

The Super Normal project is a manifesto for the design philosophy that he and Fukasawa have adopted throughout their careers. Among the most accomplished product designers of their generation, they work as designers and consultants for some of the world’s largest manufacturers, and help to shape the development of products that millions of people usethrough their influence on other designers.

Fukasawa, born in Yamanashi in 1956, designs from his Tokyo studio for companies such as Boffi, Danese, Magis and Muji; while Morrison, born in London in 1959, works from there and in Paris for Alessi, Flos, Rosenthal, Samsung and Vitra. Each has defined a distinctive design language. At first sight Fukasawa’s style seems more playful than Morrison’s. Among his best-known products are cellphones molded in the shape of pebbles and peeled potatoes. Morrison’s work appears more restrained, although a dry wit is discernible in his refinements of archetypal objects, such as cutlery for Alessi and the furniture in London’s Tate Modern museum.

The two designers share a common commitment to reinventing the principles of early modernism: technological innovation and fitness for purpose. Central to everything they do is to question whether they can justify creating something new in an environmental crisis when our lives are already filled with too much stuff. The same question underlies their selection of the objects for the exhibition.

There is an element of protest in the Super Normal show. Both Fukasawa and Morrison resent the mediatisation of design and the tendency of young designers, in particular, to fall into the trap of creating superficially spectacular objects to generate media coverage, rather than to be used. They are equally critical of the tendency of designers and manufacturers to churn out a new version of existing products, simply by restyling them to make them seem more exciting, without considering whether or not they are needed.

“It’s not that old things shouldn’t be replaced, or that new things are bad, just that things which are designed to attract attention are generally unsatisfactory,” observes Morrison. “Designers generally don’t think to design the ‘ordinary,’” adds Fukasawa. “If anything they live in fear of people saying that their designs are ‘nothing special.’ ‘Normal’ has come to mean ‘boring.’”

Their argument is that “normal” can be anything but boring. Yet rather than analyze whether an object is well-designed by asking the conventional series of questions – such as if it is useful, beautiful, easy to use, environmentally responsible or technologically innovative – they define ’super normal’ in terms of its impact on our lives. “All of the conventional considerations are important, of course,” says Morrison. “But the qualities of a super normal object are more elusive.”

His favorite example is a set of early 1900s wine glasses he bought in a Paris junk shop “for a few euros each.” “At first it was just their shape that attracted my attention,” recalls Morrison. “But slowly, using them every day, I noticed their presence in other ways. If I use a different type of glass, for example, I feel something is missing in the atmosphere of the table. If I catch a look at them on the shelf they radiate something good. How can it be that these wine glasses, made without much design thought or any attempt to achieve anything other than a good ordinary wine glass, happen to be successful?”

Among their other choices are products, which are so familiar that we tend not to think of them as having been designed, even though it is difficult to imagine how they could be improved upon. These include the paper clip, the Bic biro, the Cricket disposable cigarette lighter, Fiskars scissors and the Ball Pentel fiber tip pen. “There are thousands of different kinds of fiber tip pens, but when we need to pick a pen to write with, we tend to pick this one over the others,” notes Fukasawa. “When we look at it closely, we realize its good qualities and how attractive it is.”

Their concept of “super normal” has a precedent in the Mingei, or folk-craft, movement in Japan. Launched in 1926 by the writer Soetsu Yanagi, this movement championed the useful handmade Japanese objects, which had been marginalized since the industrial revolution. Yanagi’s son, Sori, now in his 90s, applied Mingei principles to industry in his work as one of Japan’s most successful product designers, and some of his work has been selected for the Super Normal show.

Morrison and Fukasawa have also chosen pieces by other veteran designers whom they respect, notably the 606 Universal Shelving System originally developed for Vitsoe in 1960 by the German designer Dieter Rams to house his Braun audio products; and household objects by the Italian designer Enzo Mari. Examples of their own work are also included, as well as those of contemporaries like the Bouroullecs, Konstantin Grcic, Marc Newson and Marcel Wanders.

After its presentation in Tokyo, the exhibition will open in London in September. “We want to share the fun of reconfirming the appeal of things that have been disregarded,” says Fukasawa. “Not that we’re proposing to stick Super Normal design award labels on them.”

The Super Normal exhibition is at Axis Gallery, Tokyo until July 2. www.axisinc.co.jp.

โห มันจะไปกันใหญ่แล้วแฮะ กระแสความแรงของ Wii
ระบาดไปทั่วทุกวงการแม้แต่ graffiti ก็ยังไม่เว้น
คลับคล้ายคลับคลาจะเป็นแนวความคิดประมาณเดียวกับ Laser Tag

น่าสนใจดีทีเดียว!!
แล้วอีกหน่อยคนจะหันไปพ่นกันในโลก cyber กันหมดไม๊เนี่ย ??

Digital Graffiti With Wiispray on PSFK

via core77

ยังจำเสียงเก่าๆ กันได้รึเปล่า ??

PingMag – LCDD: Crazy Toy Performers From Madrid

new UK coin design – data visualization & visual design – information aesthetics

via bact’

โต๊ะยอดฮิตจากยุค 50
ที่เรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในสัญลักษณ์สำคัญของยุคนั้นก็ว่าได้ ..
ทำไมฮิต ไม่รู้เหมือนกันแฮะ -_-”
เดาว่า อาจจะเป็นเพราะเข้ามุมได้ดีเปล่าหว่า ???

ช่วงนี้เกิดอาการ “อยาก” e-bay
เนื่องจากคาดว่าอยากย้ายบ้านเร็วๆ นี้
เพราะฉะนั้นก็อยากได้เฟอร์นิเจอร์เพิ่มในราคาประหยัด
กลายเป็นว่าเกิดกิเลสอย่างแรง ..อยากได้นู่นได้นี่เต็มไปหมด
เศร้าเงินในกระเป๋าตัวเองจริงๆ -_-”

แต่ว่ามันช่างเป็นทางเลือกที่ดีจริงๆ นะ สำหรับคนเยอรมัน
ก็ขี้เกียจขนของย้ายบ้านไปด้วย ก็ขายกันใน e-bay
ของฮิตหน่อยก็ได้เงินเยอะหน่อย
ของไม่ฮิตก็ขายได้ตังค์น้อยเป็นธรรมดา

สบายคนซื้อ สบายคนจ่าย
ปล.แต่ส่วนใหญ่ต้องไปขนเองนี่สิ -_-”

Nierentisch