ความหลากหลายและน่าสนใจแกมน่าเบื่อของวิถีชีวิตคนใน Wedding ทำให้นิตยสารเล่มนี้เกิดขึ้นได้
ดูเป็น konzept ที่แปลกประหลาดแต่ก็สร้างความน่าสนใจอยู่ไม่น้อย

ทุกครั้งที่ wedding ออกมา เลยไม่ต้องคิดนานว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อ
เพราะมันออกกันปีละครั้งเท่านั้นเอง

Der Wedding

ปล.แถมรายการวิทยุใหม่ประจำนิตยสาร Neon หนึ่งในนิตยสารสุดเจ๋งของเยอรมัน >>Neon.FM

youtube:แดงเสมอสำหรับคนเดินถนน
จริงด้วย คนก่อนรถทีหลัง หรือรถก่อนคนทีหลัง ..!

อันนี้คงต้องขอฝากท่านผู้ว่ากทม.ช่วยดูแลหน่อยนะคะ
via bact’, culturelab

ปล.ทำไมใน blog เรา post youtube แล้วมันมีปัญหาทุกทีเลยวะ -_-”

via Bra story เซ็กซี่บนรอยน้ำตา – กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์

Bra story เซ็กซี่บนรอยน้ำตา

โดย : ทิพย์พิมล เกียรติวาทีรัตนะ

ต้นทางของ “บรา” ไม่ใช่ห้างสรรพสินค้า แต่มาจากฉันทนาตัวเล็กๆ ที่รักและทุ่มเต็มร้อยกับอาภรณ์ชิ้นน้อย สุดท้ายสิ่งที่พวกเธอได้รับคือซองขาว

ว.วชิรเมธี สนทนากับนายอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ นายกรัฐมนตรี เมื่อวันที 8 ก.พ.52

ภาพที่เป็นปกเซ็คชั่นจุดประกาย เสาร์สวัสดี เมื่อ 29 พ.ค.47 ถ่ายโดย วริศรา วุฒิกุล

ภาพในชุดเดียวกันที่ตีพิมพ์เมื่อ 29 พ.ค.47

ย้อนกลับไปเมื่อปี 2547 เซ็คชั่นจุดประกาย เสาร์สวัสดี หนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ ถือเป็นสื่อมวลชนรายแรก ที่มีโอกาสสัมภาษณ์และถ่ายภาพ ว.วชิรเมธี

เหล่านี้ คือเนื้อหาของบทสัมภาษณ์ “ธรรมะติดปีก” ที่ได้รับการตีพิมพ์ เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2547

………………………………

ในวันที่โลกดูเหมือนจะหมุนเร็วขึ้นทุกที ด้วยแรงขับเคลื่อนจากกระแสข่าวสารและเทคโนโลยีอันทันสมัย ไม่แปลก ถ้าใครหลายคนจะรู้สึกเหนื่อยล้ากับการถูกไล่ล่าด้วยความเปลี่ยนแปลงที่ไม่ ยอมหยุดยั้ง

ขนาดเป็นคนธรรมดายังตะกุยตะกายตามยุคสมัยกันไม่ค่อยจะทัน ด้วยโลกทัศน์ของคนห่างวัดตอนใกล้วันสำคัญทางพุทธศาสนา ‘วิสาขบูชา’ เลยอดสงสัยไม่ได้ว่า แล้วพระสงฆ์องคเจ้า อริยบุคคลจากชุมชนโบราณที่เคียงตัวคู่มากับสังคมพุทธแบบไทยๆ ท่านเหล่านั้นมีวัตรปฏิบัติอย่างไรในยุคไฮเทค

พระมหาวุฒิชัย วชิรเมธี คือ เจ้าของนามปากกา ‘ว.วชิรเมธี’ ผู้ที่มีผลงานธรรมะอ่านเข้าใจง่ายตีพิมพ์ลงในนิตยสาร วารสารหลายฉบับ ไม่ว่าจะเป็นชีวจิต เนชั่นสุดสัปดาห์ เดลิมิเรอร์สุดสัปดาห์ ศักดิ์สิทธิ์ รวมทั้งหนังสือเล่มอีกหลายเล่ม โดยเฉพาะที่เตรียมจะเปิดตัวในต้นเดือนหน้าอีก 3 เล่ม ประกอบด้วย ธรรมะติดปีก ธรรมะหลับสบาย และธรรมะดับร้อน เห็นปกหุ้มเป็นสีลายน่ารักน่าเอ็นดูซะขนาดนี้ น่าจะพอประมาณได้ว่า ผู้เขียนมุ่งหมายที่จะสื่อเนื้อหาข้อธรรมทางพระพุทธศาสนาสู่อุบาสกอุบาสิกา ที่เป็นคนรุ่นใหม่ และ ‘ว.วชิรเมธี’ เอง ย่อมถูกจัดอยู่ในกลุ่มพระรุ่นใหม่ด้วยเช่นกัน

พระมหาวุฒิชัย สำเร็จการศึกษาทั้งทางธรรมและโลก ทางธรรม ได้แก่ พธ.ม.จากมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย และทางโลก คือ ศษ.บ.จากมหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช

นอกจากจะเขียนงานอย่างเป็นล่ำเป็นสันแล้ว ปัจจุบัน พระมหาวุฒิชัย เป็นอาจารย์พิเศษ ที่บัณฑิตวิทยาลัย มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย รวมทั้งเป็นอาจารย์พิเศษ บรรยายวิชาวรรณคดีบาลี ในโครงการอภิธรรมโชติกะวิทยาลัย วัดเบญจมบพิตร

และพระรูปเดียวกันนี้ที่ทักถามนักข่าวเป็นประโยคแรกๆ ถึงความเคลื่อนไหวของนิตยสาร ซึ่งเพิ่งเปิดตัวไปหมาดๆ a day weekly

นี่ต้องเป็นพระที่น่าสนใจที่สุดรูปหนึ่งสำหรับคนอ่าน “เสาร์สวัสดี” แน่ๆ

@ ทำไมถึงบวชคะ

อาจจะเป็นบุญเก่านะ เรารู้สึกดีกับชีวิตพระ เห็นพระแล้วรู้สึกว่าเป็นภาพพิมพ์ใจที่งดงาม น่าประทับใจ ครอบครัวอาตมาทำไร่ทำนากัน ทุกเช้าเห็นพระบิณฑบาตผ่านหน้าบ้าน คุณแม่เป็นคนธรรมะธัมโม ก็พาลูกๆ ตักบาตร เราก็ชอบทำบุญ ฟังธรรมวันธรรมสวณะ บ้านก็ใช้กำแพงร่วมกับวัด ไปโรงเรียนเดินผ่านวัดทุกวัน ข้างโรงเรียนอาตมาก็เป็นโรงเรียนพระสายสามัญ มีพระเป็นร้อยๆ รูป เห็นพระทุกวันก็รู้สึกชอบ แล้วเราก็โลกทัศน์แคบน่ะ คิดว่าจบประถม ฉันบวชแน่นอน เรียนยังไม่ทันจบ ท่านพระครูที่วัดก็ไปขอกับโยมพ่อโยมแม่ บอกว่าอยากให้ลูกบวช มันมีแวว อาตมาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าแววอะไร

พอเรียนจบ ป.6 คนอื่นไปเรียนต่อกันก็ไป ฉันไม่เอาล่ะ ฉันจะบวช

@ ไม่มีแรงบันดาลใจอื่นๆ เลยหรือคะ

อยากเป็นเณร ไม่นานมานี้ อาตมากลับไปเยี่ยมบ้านที่เชียงราย ได้อ่านเฟรนด์ชิพที่เขียนกันกับเพื่อนๆ ตอนจบ ป.6 ตัวเองเขียนว่า อยากเป็นนักปราชญ์

@ แล้วที่บ้านว่าอย่างไรเรื่องการบวช

เขาก็อยากให้บวช ที่บ้านธรรมะธัมโมกันอยู่แล้ว แต่พี่ๆ เป็นพี่สาวซะ 4 คน พี่ชายมีคนเดียวก็เสียไปตอนอาตมาบวชได้หนึ่งพรรษา แต่สำหรับคนอื่นถือเป็นเรื่องใหญ่นะ อาจารย์ใหญ่นี่ไม่มองหน้าอาตมาเลย พอจบ ป.6 โรงเรียนมัธยมประจำตำบลมาติดต่อ อยากให้นักเรียนไปเรียนเยอะๆ แล้วอาตมาเป็นเด็กเรียนดี อยู่ๆ จะไปอยู่วัด เขาก็งงกัน เป็นเรื่องเซอร์ไพรส์ เพื่อนๆ แปลกใจ ครูใหญ่ก็ไม่แฮปปี้ ท่านคงมองว่าไปบวชแล้วเหมือนไม่มีอนาคตใช่มั้ย

@ บวชแล้วชีวิตเปลี่ยนไปไหม

ไม่เปลี่ยน อาจจะเพราะมีความชอบเป็นพื้นฐาน พอบวชปุ๊บเราก็ปรับตัวได้ แล้วเด็กชนบทน่ะ ถึงไม่บวช ว่างๆ ก็อยู่วัด ไปหาครูบาอาจารย์อยู่แล้ว

@ ตอนนั้นคิดจะบวชไม่สึกเลยหรือเปล่าคะ

ไม่ได้คิดจะบวชยาวนะ คิดแค่ว่าฉันชอบที่จะบวช พอไปถามคุณพ่อคุณแม่ เขาโอเค ให้มันบวช เราก็บวช ไม่ได้คิดอะไร คิดแต่ว่าขอให้ได้เรียนหนังสือ

@ ไม่วอกแวก หรืออยากจะสึกบ้างเลย ?

ไม่ เพื่อนๆ ที่บวชรุ่นเดียวกันเขาไปกันหมดแล้ว แต่เราก็ยังอยู่ตรงนี้ ยิ่งทำงานเขียนเยอะๆ ยิ่งรู้สึกมั่นคง บางครั้งถามตัวเองว่าเรา born to be มาเป็นพระเลยหรือเปล่า ก็ไม่กล้าตอบถึงขนาดนั้นนะ เพราะเราก็ยังหนุ่ม อนาคตข้างหน้าจะเป็นยังไงเราก็ยังไม่รู้ แล้วแต่เหตุปัจจัย ถ้าเหตุปัจจัยที่จะให้เป็นพระยังมี ก็อยู่ต่อไป แต่ถ้ามีเหตุปัจจัยให้ต้องสิกขาลาพรตไปก็เป็นเรื่องของอนาคต ปัจจุบันมีความสุขดี

@ การเขียนหนังสือได้ดี ต้องเริ่มจากการอ่าน ท่านเริ่มต้นการอ่านอย่างไรบ้าง

อ่านตามพี่สาว ถ้าจำไม่ผิด พี่สาวเป็นแฟนนิตยสารคู่สร้างคู่สม กับชีวิตรัก อ่านเป็นร้อยๆ เล่มเลยนะ อ่านแล้วทิ้งๆ เอาไว้ เราเลิกเรียนกลับมาก็มาอ่าน อ่านจนจบ ไม่มีอะไรจะอ่านก็เริ่มต้นอ่านใหม่ อ่านทุกคอลัมน์ไล่ตั้งแต่บทบรรณาธิการไปเลย พอเริ่มอ่านแล้ว เห็นอะไรก็อ่านหมดเลยนะ เห็นหนังสือเก็บใส่กล่องไว้ก็แกะออกมาอ่าน ขุนช้างขุนแผน อิเหนา พระอภัยมณี นี่อ่านหมด ไม่รู้หรอกนะว่านี่เขาเรียกว่าวรรณคดีไทยระดับขึ้นหิ้ง

@ การบวชมีผลต่อการอ่านมั้ยคะ

ตอนแรกที่วัดน่ะอาตมาก็ไปอ่านการ์ตูน ชอบมากๆ คือ การ์ตูนเล่มละบาท การ์ตูนโดราเอมอน สตาร์ซอคเกอร์ เชอร์ล็อกโฮล์ม ที่วัดมีทุกอย่างเลยนะ ของหลวงพ่อ หลวงพี่ ชาวบ้านไปบริจาคให้ห้องสมุดวัด โอชะมาก เราก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะมีผลอะไร มารู้อีกทีว่าที่ตะลุยอ่านมาน่ะ เอามาใช้ได้ตอนนี้ คือ เอามาใช้ในงานเขียน แล้วอาตมาเป็นคนตั้งใจมากๆ ปีแรกนี่ บทสวดมนต์ 30-40-50 บท อ่านได้ ท่องเรียบร้อยหมด เรียนหนังสือ สวดมนต์เหมือนปลวกกินกระดาษ คนอื่นเขายังมีเล่นมีอะไรกัน เราไม่เล่นเลย บวชปุ๊บท่องเต็มที่ ภายในหนึ่งเดือนเรียนจบหลักสูตรทั้งหมดที่เขาให้ท่อง

ที่จริงคนแถวนั้นเขาไม่บวชกันนาน อย่างมาก 3-4 ปี เท่ากับชายผ้าเหลือง 4 มุม บวชเณรให้พ่อ มีโอกาสก็กลับมาบวชพระให้แม่ บวชเป็นประเพณี ของเราจะว่าเป็นประเพณีก็ใช่นะ เพราะตอนบวชก็ช่วงเข้าพรรษา แต่พอเข้ามาแล้วได้พบโลกส่วนตัว คือ โลกของการอ่าน ที่ทำให้เราไม่เหมือนชาวบ้านชาวเมืองเขา พอบวชพระแล้วย้ายจากบ้านเดิมที่อำเภอเชียงของ จังหวัดเชียงราย มาเรียนในเมือง เจอร้านหนังสือ เริ่มซื้อหนังสือ ซื้อตู้หนังสือ เรียกว่าเป็นความสุขส่วนตัวของเณรน้อยรูปหนึ่งนะ ที่ได้มีตู้หนังสือเป็นของตัวเอง

@ ที่จริงไม่ต้องบวชก็น่าจะอ่านได้ ?

อาตมาว่ามันมีเวลามาก คือเป็นคนนี่ ก็มีเวลานะ แต่ความรับผิดชอบเรื่องงาน เรื่องครอบครัวจะดึงไป แต่มาบวชนี่ ถ้าคุณ หนึ่ง ไม่ยุ่งเรื่องลาภสักการะ สอง ไม่หลงเรื่องยศช้างขุนนางพระ สาม ไม่ไปทำอะไรนอกลู่นอกทาง วิชาปลุกเสกลงเลขยันตร์ ไม่ยุ่งสามเรื่องนี่ อู๊ย เวลานี่เหลือกินเหลือใช้เลย (หัวเราะ) จะบอกให้ เรานี่กินเวลากันนะ อย่างอาตมานี่ 24 ชั่วโมงเป็นของเราซะ 20 ชั่วโมง รู้สึกว่า โอ๊ย เรานี่รวยแล้ว รวยเวลา ทีนี้ล่ะ ตั้งต้นค้นคว้าเป็นการใหญ่

@ แล้วพระส่วนใหญ่ท่านวุ่นวายอยู่กับสามเรื่องที่ว่าหรือเปล่า ท่านมองเรื่องเหล่านี้อย่างไร

ส่วนมากเขาก็วุ่นวายกัน ของอาตมานี่มีความชัดเจน คือ มีความฝันชัดเจนแล้วว่า ฉันอยากทำงานวิชาการด้านศาสนา ก็เริ่มปักหลักแล้วว่าเอาล่ะ เราจะเรียนรู้ใบไม้ในกำมือเดียวให้ดี นอกนั้นรู้ไว้เป็นองค์ประกอบบ้างก็พอ แต่ตอนเป็นเณรก็เคยคิดนะว่า เออ พอเป็นพระผู้ใหญ่ เราได้ไปสวด คงจะได้มีจีวรดีๆ มีปัจจัย พอคิดถึงปัจจัย เราก็คิดต่อว่า ถ้าฉันมีปัจจัย ฉันอยากทำอะไร หนึ่ง จะซื้อหนังสือ แล้วก็คิดได้แค่อย่างเดียวน่ะ แล้วก็เป็นตามนั้น พออายุพรรษามากขึ้น ได้ตังค์จากโยมถวาย โยมบิณฑบาต อาตมาซื้อหนังสือหมดเลย ในห้องมีหนังสือ 2,000-3,000 เล่ม แบ่งให้ปลวกกินไปบ้างอะไรบ้าง

@ อยากมีจีวรดีๆ ด้วยหรือคะ

จีวรของพระบ้านนอกเนี่ยจะบอกให้เลย ถ้าเปียกนี่มันนุ่งผ่านแดดไม่ได้เลยนะโยม (หัวเราะ) เข้าใจใช่มั้ย คือมันไม่ได้อู้ฟู่เหมือนพระในเมืองน่ะ

@ ดูเหมือนท่านจะชอบเรียนมากเลย เรียนจบทั้งทางโลกทางธรรม ?

ขณะที่เรียนบาลี หลักสูตรเปรียญธรรม 9 ประโยค ถ้าไม่ตกเลยต้องใช้เวลา 10 ปี อาตมาก็เรียนมาเรื่อย ขณะเดียวกัน ก็เรียนทางโลก คือ ไปลงเรียน มสธ.ไว้ด้วย อาตมามองว่าความรู้ทั้งสองอย่างมันเชื่อมกัน ถ้ารู้ทางธรรมะก็เหมือนเป็นปลากระป๋องนะ ความรู้ทางโลก คือ ที่เปิดกระป๋อง สมัยที่อาตมาบวชเรียนย้อนหลังไปสิบปี ทางวัดไม่ให้เรียนทางโลกนะ อาตมาก็แอบไปเรียนภาษาอังกฤษที่ YMCA แอบเรียนพิมพ์ดีดก๊องๆ แก๊งๆ คือ คณะสงฆ์มีอคติ คือเกรงว่า เมื่อพระไปเรียนวิชาการทางโลก เดี๋ยวเก่งแล้วจะสึก แต่อาตมามองว่า ถ้าเราไม่เรียน เราจะตามหลังชาวบ้านมาก แล้วต่อ
มาพอมีคอมพิวเตอร์ อาตมาใช้คอมพิวเตอร์ได้เป็นคนแรกๆ ของวัด ได้ประโยชน์จากมันมาก แล้วก็ได้สนองงานพระศาสนามากนะ

@ แล้วเริ่มต้นเขียนหนังสือเมื่อไหร่คะ

ตอน 17-18 คือ พอวันหนึ่ง อ่านมากๆ เข้าเริ่มรู้สึกว่าพอเถอะ เขียนดีกว่า เริ่มเขียนลงในนิตยสารสมาธิ เป็นบทความวิชาการ เรื่องมงคลแท้มงคลเทียมในพระพุทธศาสนา ชี้ให้ดูว่ามงคลแท้ ก็คือ มงคล 38 ประการ ซึ่งเป็นธรรมะ ไม่ใช่เครื่องรางของขลัง พระอิฐ พระปูนกรวดหินดินอะไรทั้งนั้น เป็นบทความเชิงวิพากษ์วิจารณ์ พอเริ่มเขียนตรงนั้นก็ยาวมาจนถึงทุกวันนี้ เราเพลินกับการอ่านการเขียนตอนแรกๆ เอ้า อยากเขียนก็เขียน ต่อมาอยากพิมพ์ก็ได้พิมพ์ พอได้พิมพ์แล้วก็คิดอีกว่า ทำอย่างไรงานถึงจะมีมาตรฐาน

ตอนนี้ถึงขั้นไม่สนองความอยากแล้ว แต่สนองฉันทะ คือ ความอยากทำให้งานนั้นเป็นงานที่ดี เริ่มมีความรับผิดชอบทางปัญญา คือ ไม่ใช่แค่อยากสร้างงานเพื่อเกียรติยศชื่อเสียง ไม่เอาแล้ว แต่อยากสร้างงานดีๆ ที่พอปล่อยออกมาแล้วเป็นหลักไมล์ทางความคิดสติปัญญาได้ หลังๆ ก็เริ่มอ่านงานหนักขึ้น แต่อย่างที่บอกนะ อาตมภาพชอบอ่านซอกแซก อ่านสารพัดเรื่อง ต่อมาพบว่า การอ่านกว้างๆ มันสามารถนำไปอธิบายธรรมะได้ดี อย่างวรรณคดี ประวัติศาสตร์ต่างๆ ที่เราชอบ มันคือธรรมะทั้งหมดเลยนะ

@ ปกติพระเขาอ่านอะไรกันคะ

อ่านหนังสือธรรมะ อ่านหนังสือเทศน์ แต่เรามองว่า ธรรมะอย่างเดียวมันดีนะ พระของเราความรู้เยอะมาก ทีนี้ถ้าเราจะสื่อสารกับชาวโลก เราจะพูดภาษาธรรมะ เราก็รู้อยู่คนเดียว แต่ชาวบ้านไม่รู้เรื่องด้วย ก็เกิดกำแพงภาษาใช่มั้ย เวลาที่พระไปเทศน์ กลายเป็นเรื่องน่าเบื่อมากเลย เพราะอะไร ก็เพราะพระใช้ภาษาวัด ใช้ท่วงทำนองเดิมๆ ใช้บริบทเดิมๆ ตั้งแต่สมัยพาราณสี อาตมาคิดว่า มันไม่ร่วมสมัย ทำอย่างไรมันจึงจะร่วมสมัย ก็ต้องอ่านหนังสือเยอะๆ การอธิบายธรรมะต้องอยู่กับโลกปัจจุบัน พูดอะไรขึ้นมาคนต้องเข้าใจได้ ซึ่งต้องมีภูมิหลังร่วมกัน

@ ถ้าเทียบพระนักวิชาการกับพระปลุกเสก กลุ่มหลังน่าจะได้รับความสนใจจากญาติโยมมากกว่า ?

ถึงแม้เราจะมีพระเกจิอาจารย์ก็ดี พระที่นิยมในเครื่องรางของขลัง ยศช้างขุนนางพระก็ดี พระประเภทนั้นท่านก็มีญาติโยมของท่าน พระที่เป็นปัญญาชน เป็นพระนักวิชาการก็มีญาติโยมของท่าน

@ เรียกว่าคนละกลุ่มเป้าหมาย ?

คนละกลุ่ม แต่พระแบบไหนที่ควรจะเป็นพระของพระพุทธเจ้า คือ เป็นพระที่เป็นปัญญาชน เพราะพระพุทธศาสนาตั้งขึ้นมาเพื่อหลีกจากยุคมืดทางปัญญา ถ้าบวชแล้วยังยุ่งกับวัตถุมงคล กับเครื่องรางของขลัง อาตมภาพว่า พระพุทธเจ้าไม่จำเป็นต้องตรัสรู้ เพราะสิ่งเหล่านั้น ไม่จำเป็นต้องประเสริฐเลิศเลออะไร มีกันมาตั้งแต่ก่อนพระพุทธศาสนาแล้ว การมีพระแบบนั้น ไม่ได้หมายความว่าไม่ดีนะ เพราะเราคงจะหวังให้ชาวพุทธทุกคนมีความคิดความชอบเหมือนกันไม่ได้ เหมือนเพลงนะ เรามีเพลงลูกทุ่ง เพลงแจ๊ส เพลงร็อค เพลงบรรเลง ก็เพื่อสนองกลุ่มคนที่แตกต่าง พระก็เหมือนกัน เรามีพระลูกทุ่งอย่างหลวงพ่อคูณ มีพระที่เข้าใจวัยรุ่นอย่างพระพยอม พระที่เป็นปัญญาชนอย่างหลวงพ่อพระธรรมปิฎก หลวงพ่อพุทธทาส ทั้งหมดก็เพื่อสนองชาวพุทธที่มีความแตกต่างหลากหลาย แต่พระที่พึงประสงค์จริงๆ ก็คือ พระที่มีความรู้ความดีงาม และมีศักยภาพในการเผยแผ่เป็นเยี่ยม มีพระของพระพุทธเจ้า

@ ยุคหลังๆ การศึกษาของสงฆ์เปิดกว้างขึ้น แสดงว่าวิธีคิดเปลี่ยนแปลงไปแล้ว

พอกลัวจะสึก แล้วล้อมคอก พระก็อยู่ไปแบบไม่มีความรู้ใช่มั้ย พอมีพระรุ่นใหม่มาบริหารการคณะสงฆ์ ท่านบอกว่า วิธีคิดแบบเดิมนี่ไม่ได้ เพราะเราจะมีแต่หลวงตาที่ไม่เท่าทันโลก เพราะเราจะมีแต่พระหลวงตาที่รู้ธรรมะแต่เผยแผ่ไม่เป็น ก็ไม่มีประโยชน์ อีกประเภทคือรู้ทางโลกมา แต่ไม่รู้ธรรมะ ก็เผยแผ่ไม่ได้ พระรุ่นใหม่ซึ่งมีกระบวนทัศน์ใหม่ มองว่าพระต้องรู้ทางโลก รู้ทางธรรม อย่างท่านพุทธทาส หลวงพ่อพระธรรมปิฎก ชาวต่างชาติสนใจสองท่านนี้มาก เพราะสองคนนี้มีความรู้ด้วย ความรู้ทางธรรมด้วย มีความรู้ทางภาษาอังกฤษด้วย เมื่อเผยแผ่ธรรมะท่านพูดในภาษาเดียวกับที่คนอื่นเขาพูด มันก็สื่อกันง่าย ชีวิตถึงจะดี พอเราอ่านมาก เราก็เอามาปรับใช้ได้ พูดธรรมะนั่นแหละ แต่ด้วยภาษาของยุคสมัย สื่อกันง่ายขึ้น ฟังกันง่ายขึ้น อ่านธรรมะกันมากขึ้น คนก็จะได้มีความสุขกันมาขึ้นใช่
มั้ยล่ะ

@ พอมาศึกษาต่อที่วัดเบญจมบพิตร การเป็นพระในเมืองแตกต่างจากที่เชียงรายสักแค่ไหนคะ

มาก ที่เชียงรายถึงจะบอกว่ามีเวลาก็ยังน้อยกว่ากรุงเทพฯ พอมาอยู่วัดเบญจมบพิตร มาเรียนเปรียญ 7-8-9 ถือว่า เป็นเปรียญธรรมที่สูงแล้ว เป็นเปรียญเอก ทางวัดก็อนุญาตให้ศึกษาเรียนรู้ได้อย่างเต็มที่ เพราะถือว่าเป็นผู้ใหญ่ มีวุฒิภาวะพอสมควร ก็ตั้งอกตั้งใจศึกษาหาความรู้ ตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือ เข้าห้องสมุดของเราไป มีกิจนิมนต์บ้าง แต่พยายามไปให้น้อยที่สุด เพราะวัดของอาตมภาพมีพระเป็นร้อยรูป ถ้าเราไม่ไปเสียคน จะเสียหายมั้ย มันก็ไม่เสียไง เอาเหอะ งั้นฉันขอมุ่งทางนี้แล้วกัน ให้องค์อื่นท่านไปสวดไปฉันไปอำนวยประโยชน์สุขแก่ญาติโยมดีกว่า

@ ท่านไม่รับกิจนิมนต์หรือคะ

ถ้าให้ไปสวด เสียงเราก็ไม่ดีใช่มั้ย คงเป็นนักสวดที่ดีไม่ได้ แล้วใจก็ไม่รักทางสวดทางศาสนพิธีที่รุ่มร่ามอะไร ทั้งหมดนี้อาตมาไม่ชอบเลยนะ เป็นคนชอบใช้ชีวิตเรียบง่ายที่สุดเลย ฉะนั้นขอตัดช่องน้อยแต่พอตัว ขออ่านธรรมะ ศึกษาคัมภีร์ เรียนภาษาอังกฤษไปเรื่อยเปื่อย จนวันหนึ่ง เขียนหนังสือแล้วมีคนอ่าน ก็เป็นโอกาสให้ได้มายืนอยู่ตรงนี้นะ นี่คือผลพวงของการมีเวลา ที่พระพุทธเจ้าท่านไม่ให้พระมีครอบครัวก็เพราะท่านมองว่า พระต้องศึกษาธรรมะ แต่บางทีพระก็ไม่ได้มองแบบพระพุทธเจ้านะ พอมีเวลาเยอะๆ ก็เอาเวลาไปทำอย่างอื่น ไปดูดวงซะนี่ ไปปลุกเสก ลงนะหน้าทองซะ เวลาที่มีอยู่มากมาย รูปหนึ่งได้ประโยชน์อย่างล้นเหลือ อีกรูปหนึ่งทำความเสื่อมเสียได้มากมาย ขึ้นอยู่กับว่า เมื่อเราบวชเข้ามาแล้ว เราเข้าใจจุดมุ่งหมายของชีวิตพระหรือเปล่า

@ จุดมุ่งหมายในสมณเพศของท่านเป็นอย่างไร

ตอนนี้เรียกว่าอยู่ในวัยทำงาน อยู่ในวัยใช้ชีวิตเพื่อสนองอุดมคติ คือ ถ้าเราอยากเป็นพระที่ดี ในช่วงนี้ทำได้ดีที่สุด เพราะหมดภาระเรื่องเรียนแล้ว อาตมาก็ทำงาน อ่านหนังสือ สอนหนังสือ มีงานเทศน์ งานบรรยาย งานด้านวิชาการก็เป็นอาจารย์พิเศษ สอนในระดับบัณฑิตวิทยาลัย ที่มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เวลาที่เหลือก็ศึกษาค้นคว้าต่อไป จะอยู่อย่างนี้ แต่ชีวิตก็ยังมีเวลาว่างอย่างที่เราตั้งต้นไว้แต่แรก ชีวิตมันอยู่ที่เรานะ คือถ้าเราไม่หลงโลกเสียอย่าง เรามีเวลาให้ตัวเองเสมอ ยิ่งเป็นพระด้วยนะ ถ้าบริหารเวลาให้เป็น

@ เพราะเป็นพระในเมืองซึ่งคนเมืองไม่ค่อยเข้าวัดหรือเปล่าคะ ที่ทำให้ต้องใช้สื่อในการเผยแพร่ธรรมะ

พระในเมืองก็ยังมีบทบาทของการเป็นที่ปรึกษา เหมือนเป็นนักจิตวิทยาอยู่นะ ยังมีคนที่ปัญหามาปรึกษา มาเล่าให้ครูบาอาจารย์ ท่านก็ให้ธรรมะไป พระหมอดู โยมมาปรึกษา ท่านก็ดูหมอบ้าง แอบให้ธรรมะบ้าง ซ่อนไป

@ ให้ธรรมะนี่ต้องแอบๆ ซ่อนๆ นะคะ ?

ให้ตรงๆ คนไม่ค่อยรับนะ คนมันกลัวธรรมะจะตาย ไม่เอาหรอก

@ ท่านแก้ปัญหานี้อย่างไร

เขียนหนังสือให้อ่านง่าย มีวรรณศิลป์บ้าง เวลาพูดก็ใช้ภาษาชาวบ้าน หลีกเลี่ยงการใช้ภาษาวัดโดยไม่จำเป็น โยมคุยกับอาตมาเข้าใจง่ายหรือเปล่า

@ ง่าย ?

ก็ใช่ อาตมาว่าถ้าเราใช้ภาษาพระไปคุยกับโยม โยมจะต้องมานมัสการกับพระอาจารย์ทุกคำ มันก็ไม่ใช่ธรรมชาติของมนุษย์ มันก็เกิดกำแพงภาษา เพราะฉะนั้น ในด้านงานเขียน อาตมภาพพยายามใช้ภาษาให้เข้าถึงได้ง่ายที่สุด พยายามนำวรรณศิลป์มารับใช้ในด้านการเทศน์ ใช้ภาษาของยุคสมัย ตัวอย่างที่มายกประกอบการเทศน์ก็ให้บริบทมันอยู่กับคนร่วมยุคสมัยของเรา พยายามทำให้ได้ แต่จะประสบความสำเร็จหรือเปล่า ญาติโยมเป็นคนตัดสินใจ

@ งานเทศน์ งานเขียนเหมือนเป็นการสื่อสารทางเดียวนะคะ ?

ไม่ทางเดียวเลย อาตมาทำงานออกไปมีเสียงตอบรับจากแฟนหนังสือ พระก็มีแฟนหนังสือนะ หนังสือของอาตมาโดยมากรวมเล่ม ก็มีจดหมายมาถึงกองบรรณาธิการเป็นประจำ นานๆ เขาก็หอบมาให้ทีละเป็นร้อยฉบับ ส่วนมากก็พูดถึงในแง่ดี อาจจะไม่อยากตำหนิพระ เพราะกลัวบาปก็ได้นะ (หัวเราะ) แต่อาตมาก็ภูมิใจ ไปเทศน์ อย่างน้อยก็มีคนฟัง เขาอัดเทปกันไว้ก็พอมีคนมาขอไปฟัง หนังสือพอออกไปปุ๊บ ก็พิมพ์ 2 ครั้ง 3 ครั้ง ก็หวังว่าสิ่งที่เราทำออกไปคงไม่ไร้ผลนะ พอจะวัดได้ระดับหนึ่ง แต่ทั้งหมดก็คงแล้วแต่ญาติโยม

@ บวชเรียนมาตั้งแต่เด็ก จะเข้าใจทุกข์ของชาวบ้านหรือคะ

อาตมาว่าเข้าใจได้ทางอ้อม ไม่ได้หมายความว่า เราจะต้องไปเผชิญเสียทุกอย่างถึงจะเข้าใจ พระพุทธเจ้าไม่ได้เผชิญทุกอย่าง แต่ท่านเข้าใจโลกปรุโปร่ง เพราะท่านเข้าถึงปัญญา ปัญญามีความเป็นสากล ถ้าเราเข้าถึงปัญญาที่แท้ เราก็เข้าใจโลก รู้จักชีวิตโดยทะลุปรุโปร่ง โดยเราไม่ต้องไปใช้ชีวิตเองก็ได้ หลวงพ่อชาไม่เคยมีครอบครัว ท่านออกจากป่ามาเทศน์ มีใครบอกมั้ยว่าคำสอนของท่านเชย ไม่มี เพราะท่านเข้าถึงตาน้ำแห่งปัญญาไง เข้าใจโลก โดยไม่ต้องไปใช้ชีวิตแบบโลกๆ เสมอไป ปัญญามันบอกเองว่าอย่างนี้ดี อย่างนี้ไม่ดี มันบอกชัดเจน

โยมรู้ใช่มั้ยว่าคนถูกรถชนมันเจ็บ แต่เราอยากรู้ว่าเจ็บเป็นอย่างไร เราต้องไปวิ่งให้รถชนมั้ย ก็คงไม่ ใช่มั้ยละ เพราะฉะนั้น พระเข้าใจโยมโดยเรียนรู้ธรรมซึ่งเป็นสิ่งสากล ชีวิตของโยมเป็นธรรมะซึ่งเป็นสิ่งสากลนะ การรู้จักคนๆ เดียวอย่างถ่องแท้ ก็เท่ากับรู้จักคนทั้งโลก ธรรมะจะเป็นอย่างนั้น รู้จักใบไม้กำมือเดียวก็รู้จักใบไม้ทั้งโลก

@ พระสอนให้คนอื่นพ้นทุกข์ แล้วพระเองเป็นทุกข์มั้ยคะ

พระก็ทุกข์ พระทุกข์สองอย่าง หนึ่ง ทุกข์อย่างโยม ก็คือ บวชเข้ามาแล้ว แต่ใจยังไม่บวชก็จะทุกข์เช่นเดียวกับโยม เช่น ยังอยากมียศ มีลาภ มีชื่อ มีเสียง ยังอยากเป็นขุนนางพระ ก็เหมือนกับโยมใช่มั้ย ถ้าท่านตัดไม่ได้ โยมทุกข์อย่างไรท่านก็ทุกข์อย่างนั้น สอง บวชเข้ามาแล้ว ตั้งใจจะเป็นพระก็ทุกข์อย่างพระ เช่น ตั้งใจจะปฏิบัติธรรม มันไม่ก้าวหน้า ไม่ได้อย่างใจ นั่งสมาธิมันก็ไม่นิ่ง เรียนหนังสือ ปัญญาก็ไม่ดี ก็ทุกข์ นี่ทุกข์อย่างพระ แต่มีพระอีกประเภทที่ไม่ทุกข์อย่างพระ และไม่ทุกข์อย่างโยม คือ มาแล้วตั้งใจจะเป็นพระ ไม่เจอทุกข์อย่างโยมแล้ว สอง บวชเข้ามาแล้วตั้งใจปฏิบัติ สติปัญญาดี สภาพร่างกายดี เจอครูอาจารย์ดี ปฏิบัติก็ลุล่วง หลุดพ้นขึ้นไปเป็นพระอริยบุคคลอยู่เหนือทุกข์เหนือสุข อันนี้ไม่ทุกข์แล้ว ก็มี มีแต่สุขล้วนๆ แล้วก็เอาสุขตรงนี้แหล่ะไปให้ญาติโยม ถ้าถามอาตมาภาพก็ต้องบอกว่า on the way นะ ยังหาอะไรฟันธงลงไปไม่ได้

@ มีพระที่ประพฤติไม่เหมาะสมตกเป็นข่าวเพิ่มขึ้น เราควรมองเรื่องนี้อย่างไรคะ

แสดงว่า ชาวบ้านใช้ปัญญาในการนับถือศาสนามากขึ้น สมัยก่อนพระพูดอะไรก็แล้วแต่พระ สมัยนี้ ถ้าไม่ถูกต้องชาวบ้านประท้วง ประท้วงไม่พอ ขับออกจากวัด ทุกวันนี้ มีคนไทยที่บอกว่า ฉันไหว้พระพุทธ พระธรรม แต่ไม่ไหว้พระสงฆ์ ก็ไม่ผิดที่ชาวบ้านจะรู้สึกอย่างนั้น เพราะเราจะกราบใครสักคนอย่างสนิทใจ คนๆ นั้นจะต้องมีอะไรเหนือกว่าเรา อย่างน้อยในทางพุทธิปัญญาและในทางศีลาจารวัตร นี่เป็นธรรมชาติ แทนที่พระจะไปว่าชาวบ้าน ว่าทำไมไม่เข้าวัด พระคงต้องถามตัวเองว่า เรามีส่วนหรือเปล่าที่ทำให้เขาไม่อยากเข้าวัด

อาตมา ถึงเห็นว่า พระสงฆ์ไทยในทศวรรษหน้า อย่างน้อยๆ ต้องมีความรู้ด้านพระธรรมวินัยกว้างขวาง และต้องมีความประพฤติดีงาม ชนิดที่กราบตัวเองได้ และให้คนอื่นมากราบโดยตัวเองไม่ละอายแก่ใจ รวมทั้งต้องมีความรู้ทางโลกในระดับที่เท่าทันโลก ถ้าพระไม่มีคุณธรรมเหล่านี้ พระสงฆ์ไทยจะเหมือนหลักเหลี่ยมในรูกลม จะกลายเป็นส่วนเกินทางประวัติศาสตร์ของยุคสมัย คือ จะอยู่แบบเดิมๆ สังคมก็ก้าวไปข้างหน้า ทีนี้ พอท่านจะก้าวร่วมไปกับสังคม คุณสมบัติท่านก็ไม่ถึง ความรู้สติปัญญาไม่มากพอจะอยู่ในโลกสมัยใหม่ได้ จะอยู่เหมือนเดิมโลกก็ไม่อนุญาต จะก้าวไปข้างหน้า เครื่องไม้เครื่องมือที่จะก้าวไปพร้อมกับโลกก็ไม่มี พระก็จะตกอยู่ในสภาพอิหลักอิเหลื่อ อยู่อย่างไรก็ไม่ดี ถ้าไม่ปรับตัวนะ

@ พระจำนวนไม่น้อยให้ความสำคัญกับยศชั้น ทั้งที่คนทั่วไปไม่ค่อยรับรู้เรื่องนี้สักเท่าไร ?

ชาวบ้านแทบไม่รู้ว่าพระองค์นี้เป็นเจ้าคุณ องค์นี้เป็นมหาเปรียญ เป็นสมเด็จ มองพระก็มองทั่วๆ ไป ชาวบ้านเรารู้เรื่องพระน้อย พอรู้เรื่องพระศาสนาน้อย เราเลยปล่อยให้มีพระสุกๆ ดิบๆ เยอะนะ มีพระดีบ้างไม่ดีบ้าง ทั้งๆ ที่ว่า ถ้าเป็นพระมันต้องดีใช่มั้ย เพราะพระแปลว่าผู้ประเสริฐ แต่เรามีพระน้ำดีก็มี พระน้ำเสียก็มี ก็เพราะองค์กรของเราไม่มีกระบวนการสร้างพระดีอย่างเป็นระบบ คนที่เข้ามาบวชก็ไม่ได้มีความตั้งใจจริง แล้วสังคมไทยมีความรู้เรื่องพระน้อยมาก ก็ไม่สามารถเป็นกัลยาณมิตรให้พระได้ อยู่ในลักษณะเตี้ยอุ้มค่อม ไม่มีใครสามารถเป็นพี่เลี้ยงให้ใคร บางทีถูกพระหลอกก็ยังไม่รู้อีก นึกว่าท่านเป็นพระก็ต้องดี เห็นเหลืองๆ ก็นึกว่าพระ บางทีก็ไม่ใช่นะ วันดีคืนดี เราก็เห็น เอ้า! พระไปหาเสียงให้นักการเมือง วันดีคืนดีเราเห็นพระไปช่วยรัฐมนตรีคลังหาเงิน เอ๊ะ! ทำไมพระของเราหลากหลายไปหมด งงไปหมด

ถ้าคนของเรามีความรู้เสียหน่อย เห็นอะไรไม่เหมาะไม่ควร เราก็ต้องเตือนพระได้นะ แต่พอไม่รู้ พระพาไปไหนก็ไป พระพาไปปลุกเสกอะไรที่ไหนก็ไป แต่ทุกวันนี้ พระก็ไม่มีความรู้ โยมก็ไม่มีความรู้ เหมือนคนตาบอดจูงกันไป จะพากันลงหน้าผาก็ไม่มีใครเตือนใคร นี่เป็นภาวะพระสงฆ์ไทยกับชาวบ้านนะ มันก็เป็นอย่างนี้อยู่

@ แล้วก็ดูเหมือนจะเป็นอย่างนี้ต่อไป ?

อาจจะหนักขึ้นด้วยซ้ำนะ เพราะกระบวนการต่างๆ ที่จะแปลงศรัทธาเป็นทุนมันพิสดารมากขึ้น สมมติสมัยก่อนครูบาอาจารย์สร้างพระขึ้นมาองค์หนึ่งนะ ท่านทำด้วยจิตที่บริสุทธิ์จริง คือ ให้ลูกศิษย์ลูกหาไว้เป็นสิริมงคล เดี๋ยวนี้ไม่ใช่ พระหนึ่งเหรียญต้นทุน 1 บาท ทำ packaging สวยๆ ใส่กรอบเลี่ยมทองอย่างดี อวดอ้างสรรคุณมารองรับ ให้เซียนพระปั่นให้ เดี๋ยวนี้พระองค์หนึ่ง 12 ล้านก็มี 60 ล้านก็มี คิดดูสิ ต้นทุนไม่ถึงบาท เพราะเอาก้อนอิฐก้อนหินก้อนดินตามธรรมชาติมาทำ แล้วใส่กระบวนการแบบบริษัทร่วมทุนพาณิชย์ ทำกันเอิกเกริกมาก รับกันรุ่นละเป็นพันล้าน

เงินที่มาจากความโง่ของญาติโยม แล้วก็หากินกันบนความโง่ของชาวบ้าน แล้วคิดว่านี่คือพระพุทธศาสนา กระบวนการปั๊มพระนี่ทันสมัยนะ หนึ่ง ไปหาเกจิดีๆ มา สอง ไปหานักสร้างพระดีๆ สาม ไปหาหนังสือพระเครื่องดังๆ มา สี่ ไปสร้างคอนเนคชันกับหนังสือพิมพ์ใหญ่ๆ สื่อมวลชนใหญ่ๆ ห้า ไปหาพรีเซ็นเตอร์ เป็นนักการเมืองใหญ่ๆ สี่ห้าองค์ประกอบนี่รวมกัน เราได้พระเครื่องชั้นยอดมารุ่นหนึ่ง ปล่อยออกสู่ตลาด คนก็แห่แหนไปบูชาจะเหยียบกันตาย คนทำก็รวยไป คนบูชาก็โง่ พระพุทธศาสนาบอบช้ำ เรากำลังหากินบนความโง่ความหลงของญาติโยม

@ แต่ระยะหลัง ดูเหมือนมีคนหันมาสนใจเรื่องพุทธศาสนาและการปฏิบัติธรรมกันมากขึ้นด้วยเหมือนกัน ?

น่ายินดีมากเลย เริ่มมีกระแสที่คนหันมาสนใจพุทธศาสนา ถึงขนาดกล่าวได้ว่าเป็นปรากฏการณ์ แล้วเป็นพระพุทธศาสนาเชิงลึกด้วยนะ สังเกตมั้ยว่า คนหันกลับมาสนใจสมาธิวิปัสสนา และชาวบ้านเริ่มรวมกลุ่มกันสอนสมาธิที่บ้าน นี่คือ นิมิตดีว่าสังคมไทยเริ่มหันมาสนใจพระพุทธศาสนาที่ตัวเนื้อหาสาระอีกครั้ง หนึ่ง น่าสังเกตว่าคนที่สนใจแบบนี้เป็นระดับปัญญาชนนะ อย่างคนที่อ่านหนังสือของอาตมา หลายคนเราก็นึกไม่ถึงว่า เอ้อ เขาก็มีเวลาอ่านนะ อ่านแล้วก็มาพบมาคุย เป็นอาจารย์ เป็นนักศึกษา ผู้หลักผู้ใหญ่ในวงการต่างๆ อ่านแล้วก็มาคุยกัน เราก็เริ่มเห็นพลังเงียบทางธรรมะ

@ ในแง่การตอบสนองจากฝ่ายสงฆ์เป็นอย่างไรคะ

สังคมหันมาสนใจเนื้อหาสาระ ขณะที่พระกลับไปสนที่เปลือก คือ เรามีพระที่เป็นครูวิปัสสนากรรมฐานก็เยอะ แล้วญาติโยมที่สนใจแนวนี้ก็มีเยอะ แต่ก็มีพระส่วนที่เดินสวนทางกับชาวบ้านน่ะนะ ขณะที่ชาวบ้านเดินเข้าวัด พระก็เดินสวนออกไปหาลาภยศสรรเสริญก็มี หรือท่านที่รู้ตัว รับรู้กระแสของสังคมก็เป็นเรื่องของปัจเจกบุคคลมากกว่า โดยพระสงฆ์กระแสหลักรู้สึกจะยังเหมือนเดิม ไม่ได้หันมาสนใจอะไรนัก ยังยุ่งอยู่กับเรื่องเดิมๆ ปัญหาเดิมๆ เราคงต้องฝากอนาคตไว้กับพระทางเลือก ที่ไม่สนใจลาภสักการะ แต่สนใจธรรมะจริงๆ

@ ต้องเลือกพระหรือคะ

เมื่อคนสนใจธรรมะที่แก่น ก็เท่ากับว่า สังคมกำลังเรียกร้องพระที่เป็นพระจริงๆ คือ เมื่อสนใจธรรมะที่แก่น พระก็ต้องมีแก่นไปให้เขา ใช่มั้ย ฉะนั้น เราน่าจะได้พระจริงขึ้นมาอีกเยอะนะ น่าจะเป็นแนวโน้มที่ดี ที่จริงอาตมาไม่ได้ห่วงเท่าไหร่นะ สังคมไทยในแง่ที่เขาจะสนใจศาสนาหรือไม่สนนะ อาตมาห่วงแต่สังคมสงฆ์นี่แหล่ะ ที่ไม่ตื่นตัวซะที เวลาเรานึกถึงพระ เรารู้สึกว่าท่านให้เราพึ่งได้ไม่เท่าไหร่ใช่มั้ย บางปัญหาสังคมเห็นว่าไฟมันลามทุ่งแล้วนะ ท่านน่าจะดับ แต่ท่านก็ไม่ดับใช่มั้ยล่ะ อย่างภาคใต้นี่ วัดโดนถล่มไป 3 แห่ง ท่านก็เงียบ

@ ในหมู่สงฆ์มีการคุยถึงปัญหาร้อนๆ เหล่านี้บ้างมั้ยคะ

คุยกัน แต่มันไม่มีพลวัตจนถึงขั้นจะสร้างความมั่นใจให้ญาติโยมได้ เป็นเสียงสะท้อนที่เงียบ อาตมามองอย่างนี้นะ ถามว่าทำไมเป็นแบบนี้ อาตมาก็ว่าเราต้องมองเชิงโครงสร้างด้วย อย่าไปโทษพระทีละรูป แล้วว่าท่านแย่อย่างนั้นอย่างนี้คงไม่ได้ ที่ท่านแย่เพราะอะไร ก็องค์โน้นแย่ก่อน ท่านก็แย่ตาม แล้วที่องค์โน้นแย่ ก็เพราะโครงสร้างมันเป็นอย่างนั้น โครงสร้างมันเอื้อให้อืด มันก็ต้องอืดใช่มั้ย

อย่างโยมปลูกต้นไม้ แล้วรอบๆ ต้นไม้มันมีกรง จะให้มันบานสะพรั่งออกไปนอกกรงได้ยังไงล่ะ ฉะนั้น ถ้าจะแก้ปัญหาตรงนี้ ต้องรื้อโครงสร้างแล้วทำใหม่ ซึ่งที่ผ่านมาก็รื้อๆ ปรับๆ กันนะ แต่ไม่ได้ปรับเปลี่ยนภารกิจขององค์กร จะแก้ปัญหามันต้องมีวิสัยทัศน์ พันธกิจต้องชัดเจน แล้วถึงไปเอาคนเอาโครงสร้างมาใส่ แต่ของเรา หนึ่ง วิสัยทัศน์ไม่ชัดเจน สอง พันธกิจพร่ามัวมาก แล้วก็รื้อโครงสร้าง พอรื้อเสร็จ ปรากฏว่า เหมือนเดิม ไม่รู้จะรื้อไปทำไม อาตมาก็มองว่ามันเป็นเหล้าเก่าในขวดใหม่นะ ทำไปก็ไม่ได้อะไร ญาติโยมก็อ่อนใจอยู่ตามเดิม

@ ฟังแล้วสิ้นหวังมากนะคะ

โยมก็อย่าเพิ่งหมดกำลังใจกัน พระดีๆ มีเยอะ แต่เราไม่ค่อยรู้จัก เหมือนคนดีที่มีเยอะในทางโลกใช่มั้ย แต่พอโครงสร้างมันไม่เอื้อ ก็ทำให้ท่านไม่สามารถโดดเด่นออกมาทำงาน แล้วคนดีก็ไม่ได้มารวมกันใช่มั้ย กระจัดกระจายกันอยู่น่ะ อย่ามองอะไรเป็นสีดำไปหมด โอ๊ย ไม่ไหว้แล้วพระ ไหว้ไม่ไหว ที่จริง สีดำสีขาวมันก็อยู่ด้วยกัน อยู่ที่ว่าด้านไหนมันจะหันมาให้เราเห็นก่อน มันอยู่ติดกันนั่นแหละ มองอีกด้านหนึ่ง แล้วจะเห็นว่าเรายังมีหวังอยู่ คิดอย่างนี้จะดีนะ

เรื่องแรกที่ดูคือ “Changed” series ญี่ปุ่นเกี่ยวกับเรื่อง
คาวๆ หวานๆของการเมือง ที่โคตรจะสอดคล้องกับ
เมืองไทยช่วงนี้เอามากๆ …
เรื่องที่ 2 คือ “Gourmet” series เกาหลีเกี่ยวกับอาหาร
ตำหรับชาววัง ..ที่กดเข้าไปดูโดยไม่ได้ตั้งใจแต่เพราะ
ความหิวเท่านั้นเอง -_-”

ความสนุกคงไม่ต้องบอก
แค่ลองจินตนาการว่า “มันเป็นยังไง ถึงดู series จนจบถึงเช้าได้  ?”

กับวันก่อน เพิ่งได้มีโอกาสดูเรื่อง “Paris Je t’aime”
หนังที่บรรยายมุมมองเกี่ยวกับปารีสโดยผู้กำกับ 10 (กว่า)ชีวิต

ช่วงที่เรามาที่นี่ เป็นช่วงที่​ “แดจังกึม” เพิ่งจะดังเป็นพลุแตกที่เมืองไทย
แต่เราก็ไม่เคยดูอยู่ดี  …ได้รับรู้เพียงแค่กระแสการ “ขายวัฒนธรรม”
อย่างชาญฉลาดของเกาหลีเนี่ยล่ะ
สำหรับเรา “สื่อ” ตอนนี้มันดูจะมีอำนาจเหนือเกินกว่าคำนิยาม
ของมันซะแล้วสิ
“สื่อ” ดูเปรียบเสมือนการส่งเรือไปล่าอาณานิคมฯ   โดยเฉพาะเมืองไทย
ตอนนี้ดูคล้ายๆ จะเป็นเมืองขึ้นของเกาหลีเข้าไปซะทุกที ..
อาหาร เสื้อผ้า การใช้ชีวิต  ภาษา ท่องเที่ยว ฯลฯ
คล้ายๆ จะเป็น package แอบแฝงที่ยากจะปฎิเสธได้ 

แต่บ้างก็ว่านี่มันคือการ “ถ่ายเททางวัฒนธรรม” รึเปล่า ?
จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่ก็ไม่ .. เพราะส่วนใหญ่ทำไมเราให้เค้าถ่ายเรามาด้านเดียวล่ะ  ?
วงการสื่อบ้านเรามัวทำอะไรอยู่  !!
คงไม่ต้องวิจารณ์ให้เห็นภาพที่แสนระอากันอีกหลายรอบ

เอางี้ ลองแค่คิดง่ายๆ .. ภาพพจน์ประเทศเราที่สูญหายมลายสิ้น
ไปกับเหตุการณ์ร้ายๆ ของปีที่ผ่านมา ..
การจะโยกประเด็นที่น่าสนใจกว่า  การทำ PR  สร้างภาพพจน์
ให้รวดเร็วทันใจได้ มันมีวิธีทำได้อย่างไรบ้าง ? นอกจากเดินสาย
roadshow / แสดงงาน / วิธีทางการทูต  ที่เราว่ามันโคตรจะได้ผลในวงจำกัด

ลองจินตนาการเล่นๆ ว่า
“ถ้ามีหนังชื่อ “กรุงเทพฯ” ล่ะ ?”
“ถ้าเราลองให้ผู้กำกับหนังไทย  มาทำหนังสั้นแนว Parisฯ ล่ะ ​ ?”
หรือคิดให้โคตรใหญ่ “1 ภาพยนตร์ 1 จังหวัด ” ?

มันมีความเป็นไปได้มากน้อยแค่ไหน
ที่จะประสบความสำเร็จกับภาพเคลื่อนไหวเหล่านั้น ?

ล่าสุดที่ได้ข่าวมา
-” New York, I love you”  หนังจากผู้กำกับชุดเดียวกับ
Paris Je t’aime กำลังจะฉายเร็วๆ นี้
-“Tokyo!” หนังแนวคล้ายกัน ที่ทางเมืองลงทุนจ้าง 3 ผู้กำกับดัง
มาทำหนัง promote เมือง
หนึ่งในนั้นมีผู้กำกับสุดเจ๋งอย่าง Michael Gondry อยู่ด้วย

เราว่า source  (ที่มีคุณภาพ) ด้านการทำหนังเนี่ย เมืองไทยโคตรจะมีเยอะเลย
ขาดแต่ก็เพียงโอกาสและแม่งานใหญ่ๆ ที่ไม่ได้หวังแค่กำไร
ซึ่งมันจะเป็นใครไม่ได้ก็คงแค่รัฐบาล

เมื่อไร กระทรวงวัฒนธรรม / กระทรวงท่องเที่ยว / สำนักนายกฯ
มาจับมือร่วมกันเห็นประโยชน์
เมื่อนั้น เราคงได้เห็นทางสว่าง !!

แต่ก็อย่างว่า  ทุกอย่างย่อมเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา
เก่าไปใหม่มา …. เดี๋ยวนี้ใครๆ ก็ชอบความสะดวกสบายดูหนังแผ่นอยู่กับบ้าน
สร้างโลกส่วนตัวกันมากขึ้น .. ลดพื้นส่วนรวมให้น้อยลง

ถ้ามีโอกาสได้ดูอีกสักครั้ง ขอเป็นทีมพากษ์พันธมิตรแบบสดๆ จะได้ไม๊นะ ?

ชมรมหนังกลางแปลง

จุดประกาย : เร่เข้ามา…จะพาไปดู ‘หนังล้อมผ้า’

เร่เข้ามา…จะพาไปดู ‘หนังล้อมผ้า’ครั้งหนึ่ง ‘หนังกลางแปลง’ เคยรั้งตำแหน่งมหรสพยอดนิยม เรียกผู้ชมได้เสมอๆ

กรุงเทพ ธุรกิจ ออนไลน์ :  ทันทีที่หนังเรื่องนั้นลาโรง บรรดาสายหนังก็จะเอาหนังเรื่องนั้นออกเร่ฉายตามชนบทโดยเก็บค่าชมในราคา ย่อมเยา หลายคนเรียกว่า ‘หนังปิดวิก หรือ หนังล้อมผ้า’

จนถึงตอนนี้เรารู้ดีว่า บรรยากาศเช่นนั้น หาได้น้อยเต็มที

ไม่เว้นแม้แต่ในจังหวัดที่หนังกลางแปลงเคยเฟื่องฟูสุดขีดอย่างอุตรดิตถ์

เอาแค่ในเขตเทศบาลก็นับโรงหนังได้ถึง 6 โรง หน่วยบริการภาพยนตร์หรือหนังกลางแปลงกว่า 100 ราย อาชีพ ‘นายฉายหนัง’ แทบจะเดินชนกัน

แต่ทุกอย่างก็เป็นเพียงอดีต….

(อดีต)หนังฝังใจ

พงษ์ศักดิ์ ทองลิขิตสกุล เจ้าของพงษ์ศักดิ์ภาพยนตร์ ในฐานะประธานชมรมภาพยนตร์ธุรกิจบันเทิงจังหวัดอุตรดิตถ์ เล่าถึงบรรยากาศสมัยช่วงที่ยังเป็นเด็ก ด้วยสีหน้าที่มีความสุข พร้อมกับสรรหารูปภาพที่เกี่ยวกับการจัดหน่วยฉายหนังทั่วประเทศของตัวเองมา อวด ซึ่งทุกภาพเจ้าตัวบรรยายละเอียดยิบ ราวกับทุกอย่างเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานซืน

“จะดีใจมากถ้ารู้มีจะหนังกลางแปลง มาฉายใกล้บ้าน เย็นนั้นจะรีบอาบน้ำ เตรียมเสื่อ หมอน ไปจับจองที่นั่งด้านหน้าสุด ยิ่งเป็นภาพยนตร์ประเภทต่อสู้ บู๊ ทั้งไทยทั้งเทศ ชอบมาก” ความชอบหนังเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก

เพราะใจรักเมื่อเข้าสู่วัยรุ่น และความอยากดูไปเสียทุกเรื่อง พงษ์ศักดิ์จึงสมัครเป็นคนงานส่งม้วนหนังในโรงภาพยนตร์ที่ธนารุ่งโรจน์ หรือ บริษัทธนาเอ็นเตอร์เทนเมนท์ จำกัด ซึ่งเป็นโรงภาพยนตร์ที่เหลือเพียงแห่งเดียวของจังหวัดอุตรดิตถ์ที่ยังเปิด ให้บริการอยู่

“อาศัยครูพักลักจำ ตอนนั้นอายุแค่ 19 ปี เอาเงินที่เก็บไว้ประมาณ 2 หมื่นบาท ลงทุนเปิดหนังกลางแปลง รับจ้างตระเวนฉายภาพยนตร์ จนได้รู้จักกับเพื่อนร่วมอาชีพมากมาย และทำให้ได้รู้ว่าจังหวัดอุตรดิตถ์มีธุรกิจประเภทนี้อยู่เป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ เพราะคนอุตรดิตถ์ชอบดูหนัง”

ครั้งแรกที่ออกหน่วยฉาย พงษ์ศักดิ์ย้อนความรู้สึกให้ฟังว่า ตื่นเต้นมาก คราวนั้นได้รับค่าจ้างต่อการฉาย 1 เรื่องมากถึง 3,000 บาท แต่ความสุขของนายฉายหนังมือใหม่ ณ ตอนนั้น ไม่ได้อยู่ที่ค่าตอบแทน หากอยู่ที่การมีคนกว่า 2,000 ชีวิตมานั่งดูหนังที่เขาฉาย

แต่รอบที่เขาไม่เคยลืม ต้องยกให้ครั้งปิดวิกในงานพระแท่นศิลาอาสน์ อ.ลับแล กับหนังเรื่อง บางระจัน

“ฉายแค่ 7 วัน ทำได้เงินมากกว่า 1 ล้านบาท แต่ละคืนฉายซ้ำแล้วซ้ำอีก เพราะมีคนรอคิวดูตลอดทั้งคืน”

พ้นจากยุครุ่งเรือง ก็ถึงคิวของความเสื่อมสลาย หนังล้อมผ้าค่อยๆ ห่างหายไป พร้อมๆ กับเจ้าของหนังกลางแปลงที่ต่างทยอยยุติกิจการ จากที่มีมากกว่า 100 ราย ปัจจุบันที่จังหวัดอุตรดิตถ์เหลือเพียง 25 รายเท่านั้น ผู้ที่ยุติบทบาทก็หันไปประกอบการอาชีพอื่น ส่วนที่เหลือไม่ใช่เจ้าของหนังรายเก่าแต่เป็นลูกน้องที่เคยติดตาม เมื่อเจ้านายไม่สานต่อ จึงผันตัวเองมาเป็นหน่วยรับฉายหนังแทน ส่วนใหญ่ทำเป็นอาชีพเสริม เมื่อมีผู้จ้างก็พร้อมให้บริการ

พงษ์ศักดิ์เองก็มีบริการรถแห่ เขียนป้ายโฆษณา เป็นอาชีพหลัก พร้อมๆ กับการจัดบริการหน่วยหนังยามมีคนว่าจ้าง

“ปกติใน 1 ปี จะมีงานเข้ามาช่วงหลังวันออกพรรษา จนถึง ช่วงวันสงกรานต์ในปีถัดไปเท่านั้น เวลาที่เหลือก็ว่าง”  เฉลี่ยแล้ว พงษ์ศักดิ์มีรายได้จากธุรกิจหน่วยฉายภาพยนตร์อยู่ที่ 1-1.5 แสนบาท

อย่างไรก็ตาม ในความคิดของนายฉายหนังแห่งอุตรดิตถ์คนนี้ หนังกลางแปลงยังถือว่าได้รับความนิยมจากผู้ชม เจ้าภาพ และผู้จัดงานอยู่ มีคิวเรียกใช้บริการอยู่เรื่อยๆ รวมไปถึงการเรียกแขกได้ในจำนวนอุ่นใจ

ของแท้  ต้องมี ‘เส้น’

พงษ์ศักดิ์เสียดายอยู่อย่างหนึ่ง คือ เกิดมาไม่ทันช่วงหนังไทยยุคฟิล์ม 16 มม. มิตร-เพชรา ที่ยังใช้ระบบพากย์สด แต่จะมาทันช่วงเสียงในฟิล์ม ใช้เครื่องฉาย หรือ ‘เตาฉาย’ ตามภาษาคนฉายหนัง

เตาฉายจะใช้แท่งคาร์บอนเป็น เชื้อเพลิง ทำให้มีควันพวยพุ่งอยู่เหนือเตาฉาย สิ่งที่เป็นเอกลักษณ์คือ ‘เส้น’ ที่วิ่งไปวิ่งมา และชอบดับไปทุกครั้งเวลาเปลี่ยนม้วนจอ แต่ถึงอย่างนั้น ผู้ชมก็ยังอยากมาดูอยู่ดี เพราะแม้ตอนนั้น โทรทัศน์จะเข้ามาแล้ว แต่ราคาก็ยังสูง ที่สำคัญ หลายตำบล หลายหมู่บ้าน ยังไม่มีไฟฟ้าใช้

พอเวลาผ่านไป โทรทัศน์ราคาถูกลง สายไฟเดินไปเคาะประตูถึงหน้าบ้านมากขึ้น พร้อมกับการเข้ามาแนะนำตัวของเครื่องเล่นวีดิโอ และ ธุรกิจหนังให้เช่าทั้งไทยและเทศ

จนมาถึง วีซีดี ดีวีดี ที่บางเรื่องก็ออกมาหลังหนังออกโรงไปไม่ถึงเดือน ยังไม่รวมถึง หนังผี หนังไรท์ อะไรต่อมิอะไร

…..เรื่องราวต่อจากนั้นเป็นอย่างไร เราก็รู้ๆ กันอยู่

แต่ที่เราอาจจะยังไม่รู้ คือ เจ้าที่ยังคงตระเวนฉายได้อยู่ตอนนี้ คือ รายใหญ่และมีทุนรอนมากพอ และพอจะมีแฟนขาประจำอยู่บ้าง โดยไฟลท์บังคับของการฉายแต่ละครั้งคือ หนังชนโรง เท่านั้น

ไม่ได้อยากดัง ขอแค่ยังไม่ลืม

กลางเดือนสุดท้ายของปีที่แล้ว ที่อุตรดิตถ์จัดงานมหกรรมหนังกลางแปลง จัดฉายภาพยนตร์กว่า 50 เรื่อง ทั้งอิงประวัติศาสตร์ ชนโรง ยอดนิยม …ทั้งหมดฟรี

และเหมือนกับการเรียกตัวหน่วยหนังทุก หน่วยของอุตรดิตถ์กลับมาเลี้ยงรุ่นกันอีกครั้ง ผ่านการฉายหนัง 10 จอ ผลก็คือ ผู้ชมล้นหลามเกินความพอใจ

“เราไม่ได้หวังจะกลับมาตีตลาด หรือสร้างกระแสให้หนังกลางแปลงกลับมาเฟื่องฟูอีกครั้ง เพียงต้องการอนุรักษ์มันเอาไว้ เพราะถือเป็นมหรสพอีกแขนงหนึ่งของไทย อยากให้เด็กรุ่นหลังได้เรียนรู้ และกระตุ้นคนเก่าๆ และปัจจุบันให้ไม่ลืม” โดยผู้ชมทุกคนจะต้องตีตั๋วแบบปูเสื่อดู

“มันถึงจะได้อารมณ์หนังกลางแปลง”  เขาว่า

พงษ์ศักดิ์ในฐานะตัวตั้งตัวตี เล่าถึงงานเลี้ยงรุ่นนายฉายหนังให้ฟังว่า เวลาล้อมวงและพูดคุยเรื่องหนังกลางแปลง ทุกคนมีความสุขมาก

แต่นั่นอาจเป็นการปลุก ‘หนังกลางแปลง’ ให้เป็นทอล์คออฟเดอะทาวน์ได้เพียงชั่วข้ามคืน หลังจากนั้นก็คงเงียบหายไปเหมือนเคย ถ้าไม่มีอีเวนท์น่าสนใจหรือใหญ่พอมาแทคทีม

“ถ้าอยากให้อาชีพ คนฉายหนังกลางแปลง อยู่ได้ในยุคเทคโนโลยีอย่างนี้ เจ้าของหน่วยหนังต้องยอมปรับตัว เตาฉายก็ต้องเปลี่ยนเป็นแบบเลเซอร์ ปรับปรุงระบบเสียง แสง ความตระการตา ให้ผู้ชมคิดว่าคุ้มค่าต่อการมาดู”

ระยะหลังๆ หากไม่มีงานจ้าง พงษ์ศักดิ์ใช้วิธีตระเวนปิดวิก โดยเลือกพื้นที่ตามอำเภอรอบนอก เก็บค่าบัตรผ่านประตูคนละ 30 บาท ต่อการชม 2 เรื่อง รายได้เฉลี่ยอยู่ที่  1 หมื่นบาทเศษๆ

“ก็ยังพออยู่ได้ หลังจากหักค่าเช่าม้วนหนัง ค่าแรงงาน คิดจะให้กลับเฟื่องฟูอีกครั้งคงทำได้ยาก แต่ทำไปเพราะความสุข ได้ทำในสิ่งที่รัก ขอเพียงคนไทยไม่ลืมหนังกลางแปลง ผมก็ดีใจที่สุดแล้ว”

ด้านคนดู ที่พอมีประสบการณ์จากหนังล้อมผ้ามาบ้าง ฉนวน วอนสร้อย ชางบ้านบ้านหาดกรวด อ.เมือง จ.อุตรดิตถ์ วัย 60 ปี บอกว่า สำหรับวัยรุ่นสมัยก่อน หนังกลางแปลงถือเป็นสถานบันเทิงชั้นหรู การที่หนุ่มสาวจะได้พบปะพูดคุยในยามราตรี ก็ต้องอาศัยจังหวะนี้ ถึงจะ ‘จู๋จี๋’ กันได้แบบไม่ขัดใจผู้ใหญ่

“เพราะกว่าหนังเรื่องหนึ่งจะจบ ใช้เวลากว่า 1 ชั่วโมง”  อดีตหนุ่ม ย้อนวัยไปยิ้มไป

เมื่อเทียบกับตอนนี้ งานประจำปีหรืองานวัด มักชอบเรียกใช้มหรสพอย่างอื่นมากกว่า เช่น วงดนตรีลูกทุ่ง หมอลำ สตริง คณะลิเก ส่วนใหญ่อ้างว่าประหยัดกว่า และคนส่วนใหญ่ได้ดูหนังมาจากแผ่นแล้ว

อาจเป็นเหตุผลที่มีน้ำหนักสำหรับคนส่วนใหญ่ แต่กับฉนวน ‘หนังกลางแปลง’ มีอะไรมากกว่านั้น

“ทำให้คนชนบทรู้สึกว่าตัวเองมี ค่าและทันสมัย เพราะถ้าเปรียบเทียบหนังกลางแปลงกับการดูหนังแผ่น บนจอโทรทัศน์ อารมณ์มันจะไม่เหมือนกันเลย การดูหนังอยู่กับบ้าน ดูกันได้เพียงไม่กี่คน ภาพที่ออกมาก็เล็ก แต่กับหนัง จอมันใหญ่กว่า ได้อารมณ์มากกว่า สนุกกว่า ถ้ามีโอกาส ผมก็จะใช้เวลาที่เหลือขอนั่งดูหนังกลางแปลงอีกสักครั้ง”

ผิดกับคนรุ่นหลาน อย่าง อรจิรา มั่นคง อายุ 17 ปี นักเรียนโรงเรียนอุตรดิตถ์ดรุณี ที่ส่ายหน้างงๆ เมื่อถูกถามว่า “เคยนั่งดูหนังกลางแปลงบางหรือเปล่า?”

“เป็นหนังที่ฉายในโรงภาพยนตร์ตามห้าง หรือเปล่า ถ้าอย่างนั้น…เคยค่ะ ก็ไปดูกับเพื่อนๆ” สาว 17 ตอบตามวัยอีกว่า จะดูก่อนว่าดาราที่เล่นเป็นใคร เพื่อนๆ สนใจด้วยหรือเปล่า แต่ดูไม่ค่อยบ่อย เพราะในอินเตอร์เน็ตก็มีให้เลือกดูเยอะแยะ แถมไม่ต้องเสียเงิน เสียเวลารอ

“เลือกที่จะหยุดดูได้ ถ้ามีธุระด่วนหรือปวดท้อง แล้วก็ค่อยกลับมาดูต่อได้ แต่ถ้าไปดูในโรง  จะเข้าห้องน้ำ หนังก็ไม่ได้หยุดฉาย กลับมาปะติดปะต่อเรื่องไม่ได้อีก” ก็จริงของเธอ

ด้านพ่อเมืองอุตรดิตถ์ ธวัชชัย ฟักอังกูร ที่ได้ไปร่วมงานมหกรรมหนังกลางแปลงที่ผ่านมาด้วย เปิดเผยหลังได้พากย์หนังสดๆ เพราะทนแรงรบเร้าจากผู้จัดไม่ไหวว่า

“ยอมรับเลยว่า คนพากย์กับคนฉายหนังกลางแปลง ยากจริงๆ สมควรยกย่องพวกเขา” หลังจากหายเหนื่อย ธวัชชัย ยังเปิดเผยอีกว่า ตนได้ประสานกับชมรมภาพยนตร์ธุรกิจบันเทิง จ.อุตรดิตถ์ เตรียมจัดโครงการต่อเนื่อง ทั้งการประกวดพากย์หนังสำหรับเด็กและเยาวชน และ ต่อไปถ้าจังหวัดจัดงานสำคัญๆ ก็จะมีหนังกลางแปลงเป็นหนึ่งในโปรแกรมด้วยทุกครั้ง

ถึงไม่ได้กลับมาดังอย่างเก่า แค่ได้เท่าที่พ่อเมืองเปรยเอาไว้… ‘คนวงใน’ ก็คงดีใจแล้ว

จากหนังกลางแปลงถึงหนังขายยา

การฉายภาพยนตร์กลางแปลงให้ผู้ชมได้ชม ฟรีนั้น เกิดขึ้นเมื่อ สำนักข่าวสารอเมริกัน หรือ ยูซิส (USIS) ได้นำภาพยนตร์เกี่ยวกับประเทศสหรัฐอเมริกาเข้ามาฉายในประเทศไทย เพื่อให้คนไทยได้รู้จักประเทศสหรัฐอเมริกามากขึ้น การจัดฉายในครั้งนั้นจะเป็นเครื่องฉายที่ใช้กับฟิล์มภาพยนตร์ขนาด 16 มิลลิเมตร และตัวจอภาพยนตร์จะเป็นขนาดสี่เหลี่ยมจัตุรัสเหมือนจอภาพของเครื่องฉายภาพ วีดิโอ โปรเจคเตอร์ ในปัจจุบัน

ภาพยนตร์ที่ฉายในขณะนั้นจะเป็น ภาพยนตร์ข่าว หรือสารคดี เป็นส่วนใหญ่ ส่วนภาพยนตร์เรื่องนั้นมีน้อยมาก เช่น ภาพยนตร์ตลกของชาลี แชปปลิน , ลอเรลแอนด์ฮาร์ดี้ (คนไทยจะรู้จักกันในชื่อ ‘อ้วนผอม’) หรือตลกคณะ The Three Stooges (สามเกลอหัวแข็ง) รวมไปถึงภาพยนตร์การ์ตูนของดิสนีย์ อย่าง โดนัล ดั๊กและมิคกี้ เมาส์ เป็นต้น ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นช่วงหลังสงครามโลกครั้งที่ 2

จากการที่ ยูซิส เป็นต้นแบบของการฉายภาพยนตร์กลางแปลง ทำให้องค์กรที่เป็นบริษัทหรือผู้ผลิตยาหรือสินค้าประเภทอื่นได้ริเริ่มการ จัดฉายภาพยนตร์กลางแปลง ประกอบกับได้เข้าสู่ยุคของภาพยนตร์ที่ใช้ฟิล์ม 16 มิลลิเมตรพอดี ที่สำคัญมีเฉพาะหนังต่างประเทศ ส่วนหนังไทยมีน้อยมาก แต่ได้รับความนิยมจากคนดูมากกว่า

ส่วนหนังขายยาที่ริเริ่มฉายภาพยนตร์ ด้วยฟิล์ม 35 มิลลิเมตร ซีเนมาสโคปจอกว้างนั้น เริ่มมาจาก บริษัท อารยะโอสถ ตรามือ เป็นแห่งแรก หนังที่ฉายก็ยังเป็นหนังต่างประเทศอีกเช่นเดิม เพราะหนังไทยมีราคาแพงมาก และที่สำคัญจะเน้นเฉพาะหนังฮอลลีวู้ดที่เป็นหนังตึก อย่าง ฟ็อกซ์ , วอร์เนอร์ , เมโทร โกลวิน เมเยอร์ (สัญลักษณ์สิงโตคำราม) เป็นต้น ทั้งที่เป็นฟิล์มระบบ 35 มม. โดยตรงและที่พิมพ์ฟิล์ม 35 มม. ขึ้นใหม่ เพื่อลดขนาดจากฟิล์ม 70 มม. ซึ่งตัวฟิล์มมีขนาดใหญ่และมีฉายเฉพาะที่โรงในกรุงเทพ ฯ เท่านั้น เช่น ยอดคนจังโก้ , เจ็ดสิงห์แดนเสือ , เบน-เฮอร์ , คลีโอพัตรา , วันเผด็จศึก (ฉบับเดิมที่เป็นภาพขาว-ดำ) เป็นต้น ทำให้บริษัทอื่น ๆ ที่เคยฉายแต่ฟิล์มระบบ 16 มม. ต้องปรับเปลี่ยนกันเป็นแถว

บริษัทโอสถสภา (เตกเฮงหยู) จำกัด, บริษัทถ้วยทองโอสถ, บริษัทเยาวราชจำกัด, ห้างยาไทย, กรุงเทพฟาร์มาซี, ห้างขายยาอังกฤษตรางู, บริษัท บีแอลฮั้ว, ห้างขายยาเพ็ญภาค, ห้างขายยาแสงสว่างตราค้างคาว, ห้างขายยาศรีตระการโอสถ รวมทั้งโอวัลติน และคอลเกตปาล์มโอลีฟ เหล่านี้คือบริษัทห้างร้านที่ชอบจัดหนังขายยา

(หมายเหตุ : ที่มา www.thaicine.com)

: บุญพิมพ์ ใบยา

“วันที่สมหมายชอบที่สุด” | MY COMIC BLOG

via forward เมลล์สักคน