ตกลงว่า ครั้งที่สองนี้ เรา(เลื่อนมา)จัดกันที่ TK Park วันที่อาทิตย์ที่ 7 มีนาคมนี้
(เขาว่าเลขสวย วันที่ 7 + เดือน 3 = ปี 10 … เอาไปแทงหวยได้)
ลงทะเบียนโลด (ลงทะเบียนล่วงหน้า ได้รับยกเว้นค่าเข้า TK Park นะ) บอกกันมา ว่าคุณอยากอ่านอะไร — งานเป็นสไตล์บาร์แคมป์ เหมือนเดิม
ReadCamp รอบนี้ได้รับการสนับสนุนจาก อุทยานการเรียนรู้แห่งชาติ (ทีเคปาร์ค), โอเพ่นดรีม, Comics66, ครีเอทีฟคอมมอนส์ประเทศไทย และมีเพื่อน ๆ จาก กลุ่มนวัตกรรมเยาวชนเพื่อสังคม (YIY) ช่วยติดต่อประสานงานต่าง ๆ (— ReadCamp 3 ใครจะรับอาสามาช่วยกันทำมั่งอ่ะ?) และ @pittaya ช่วยทำเว็บให้ใหม่
วันอาทิตย์ที่ 7 มีนา เจอกันนะ
(ร่วมด้วยช่วยกัน via Readcamp2)

สามย่าน ณ ปี 2010
อนาคตจะเป็นยังไงหนอ ??
shopping mall ใหญ่ยักษ์
แต่ชาวบ้านไม่มีจะกิน -_-”
โลกเรานี่มันช่างสมดุลจริงๆ
วันนี้ระหว่างได้สนทนากับร้านจีฉ่อยอยู่ประมาณ 15 นาที
ก็ทำให้ตระหนักถึงศักดิ์ศรี และตัวตนของร้านที่อยู่คู่กับย่านนี้มานาน
“เราไม่มีความสวยงามอะไร ไม่ต้องมาถ่ายรูปหรอก ไม่มีอะไรอยากเก็บเป็นความทรงจำ”
“อยากถ่ายอะไรสวยๆ ก็ไปถ่ายวัดพระแก้วโน้น หรือถ้าให้ดีลองไปถ่ายตึกทรัพย์สินดูสิ ว่าเค้าเป็นตึกเก่าหรือตึกใหม่”
“คุยกับคนมีความสุขก็ได้ความรู้สึกอีกแบบนึงนะ แต่ถ้ามาคุยกับคนมีความทุกข์ก็ได้ความรู้สึกยังงี้แหละ”
“ย้ายไปที่ไหน ..ไม่รู้ เมื่อไร​…ไม่รู้”
ไม่ได้ผูกพันทางสายเลือดอะไรกับเค้าเลย
เพียงแต่ว่าทนไม่ค่อยได้กับการพัฒนาทัศนียภาพให้สวยงามตลอดเวลา
ไม่ต่างอะไรกับแถวท่าพระจันทร์ที่เป็นข้อถกเถียงมาหลายปี …
ตลาดเจริญผลเราก็หายไปแล้ว และเราได้อะไรกลับมาเหรอ
Tesco Lotus ที่ใหญ่ยักษ์ สวยงาม ติดแอร์เย็นเฉียบ
ไม่มีกลิ่นเหม็น ยุงไม่กัด..
..ไม่พอใจก็กด reset สร้างใหม่กันดีกว่า
ซ่อมของเดิมมันจะไปได้อะไร ???
นั่นนะสินะ เราไม่ใช่เจ้าของที่นิหน่า เป็นแค่ผู้สังเกตการณ์

ในที่สุดก็สำเร็จเป็นรูปเป็นร่างสักที สำหรับ MO room ณ เจียงใหม่ !
เมื่อสัก 2-3 ปีที่แล้วได้ยินข่าวคราวว่าคุณไทวิจิต จะทำโรงแรมแถวๆ ท่าแพ ..
แต่จนแล้วจนเล่า..ก็ได้ยินแต่ร้าน MO shop
ที่ไปเชียงใหม่ กพ.ล่าสุดก็ไม่ได้แวะไปเยี่ยมชมร้านซะด้วย ​-_-”
(อันนี้ต้องโทษเปิ้น ..55)
” Wasinburee Supanichvoraparch, Pheung Chittirattanakorn, Jitsing Somboon, Chamni Tipmanee, Apichart Champathong, Porndet Chandawanich, Torlap Lapcharoensuk, Udom Udomsrianant, Angkrit Ajchariyasophon, Angus Hutcheson, and Rirkrit Tiravanija ”
ดูจากรายชื่อคุณๆศิลปินที่มาออกแบบแล้ว รู้สึกตื้นตันใจแทนประเทศไทยจริงๆ ..
ที่เรามีสนามเล่นให้กับพวกเค้ามากขึ้นนอกจากในพิพิธภัณฑ์และแกลลอรี่
ในขณะที่ Hotel Fox ณ โคเปนฮาเกน
โรงแรมดังที่เชิญ designer จากทั่วโลกมาออกแบบ (จากการได้ไปแอบดูห้องแบบแว๊ปๆ)
ก็ยังดูไม่เจ๋งเท่า MO room เลย  [...]

ในฐานะที่เป็นสาวกของขายหัวเราะมานาน
เห็นข่าวนี้ก็อดไม่ได้ที่จะต้องมาร่วมแสดงความยินดีด้วย 
จำได้ว่าเราเริ่มชอบอ่านการ์ตูนแนวนี้ครั้งแรกประมาณป.3 ป.4 ได้
ตั้งแต่สมัยยังมีนิตยสาร “ชัยพฤกษ์” ที่เป็นการ์ตูนไทยๆ ราย…อืมปักษ์ล่ะมั้ง
แล้วก็ค่อยๆ พัฒนามาเรื่อยๆ เป็น “ขายหัวเราะ” และจบท้ายด้วย “มหาสนุก” ในที่สุด
ยิ่งช่วงป.5 ป.6 นี่เรียกว่า ซื้อทุกเล่มที่ออกเลยก็ได้ ..ไม่รู้ทำไม
แต่พอขึ้นมัธยม ..ความนิยมก็เลยหายตามไปด้วย ..ไม่รู้ทำไมแฮะ
อาจจะเป็นเพราะว่าอายด้วยมั้ง.. ลองนึกภาพดู !
เวลาเดินถือขายหัวเราะ กับเดินถือการ์ตูนญี่ปุ่นอ่าน … บุคลิกมันดูต่างกันลิบลับ 555
(อาจจะคิดไปเองรึเปล่าไม่รู้..แต่เป็นความคิดที่โง่สิ้นดีเลยแฮะ ..ไม่รู้ตอนนั้นคิดได้ไง )
ว่าแล้วกลับมานี่ก็น่าจะซื้อติดมือมาสักเล่มแฮะ ..ลืมไปเลย  -_-” โธ่ !!!
 กรุงเทพธุรกิจ : ขายหัวเราะ Jumbo เฉลิมฉลอง 35 ปีแห่งความฮา..!!

หลบหนีความวุ่นวายในเมือง มาอ่านอะไรที่มัน”พอเพียง”บ้าง ดีไม๊ ??
มันก็เป็นการเผชิญกับตัวเองในเรื่องของแฟชั่น แต่ก่อนผมรู้สึกว่าผมเป็นคนลาวไม่มีดั้ง ไปไหนก็อายคน คนอื่นเขาต้องพยายามไม่เป็นลาว คือใส่เสื้อผ้าให้เหมือนคนกรุงเทพฯ ผมกลับมองตรงกันข้าม คนลาวเนี่ยไม่ว่าจะใส่เสื้อผ้าราคาแพงขนาดไหน ยี่ห้อดีขนาดไหน ก็ไม่มีดั้งเหมือนเดิม ดั้งมันไม่ได้โด่งขึ้น ผมก็เลยไม่จำเป็นต้องวิ่งตามแฟชั่น ถ้าเราวิ่งตาม เราจะไม่ทันเลย แต่ถ้าเราไม่ตามแฟชั่น เราจะเป็นตัวของตัวเอง คิดดูอย่างนี้แล้วก็ทำให้ชีวิตง่ายขึ้น ทำไมคนต้องใส่เสื้อผ้าเหมือนกัน ทำไมผู้หญิงต้องใส่เสื้อผ้ารัดหน้าอกรัดตัวเหมือนกันหมด ทำไมคนต้องใส่กางเกงยีนส์เหมือนกันหมด ถ้าอยากใส่เหมือนกัน ทำไมไม่ไปเป็นทหาร เป็นตำรวจ หรือเป็นพระซึ่งจะได้ใช้ชุดเหมือนกันหมด ความหลากหลายคือความงาม ความต่างคือความงาม หลังจากนั้นก็ไม่ได้ห่วงเรื่องแฟชั่น ไม่ได้ห่วงเรื่องอะไรอีกเลย ใส่อะไรก็ได้ ขอให้มี มันก็สบายไป
ชาวบ้านปลูกข้าวโพด ปลูกอะไรตลอดทั้งปีทั้งชาติ ยิ่งปลูกก็ยิ่งมีหนี้ แต่ทำไมยังทำอยู่ ไม่มีใครถามตัวเองเลยว่า ปลูกแล้วไม่ได้อะไร มีแต่หนี้แล้วทำไปทำไม พอมาคิดดูชัดๆ เราจะพบว่าคนเหล่านี้ถูกปิดหูปิดตาไม่ให้เห็นความจริงในชีวิต สื่อก็บอกว่า ถ้าคุณอยากมีความสุข คุณต้องซื้ออันนี้ คุณต้องการความมั่นใจ คุณต้องใช้โรลออนชนิดนี้ ผ้าอนามัยชนิดนี้ ถ้าต้องการอิสรเสรีภาพต้องมีโทรศัพท์รุ่นนี้ มีบัตรเครดิตแบบนี้ ไม่มีใครบอกเราเลยว่า คุณมีความสุขแล้ว นั่นทำให้ชาวบ้านไม่มีโอกาสคิด ชาวบ้านทั้งหลายจึงกลายเป็นเครื่องมือของภาคธุรกิจโดยไม่รู้ตัว
แต่ผมไม่ถนัดในการชักชวนให้คนมาทำ ผมไม่เคยพูดให้ชาวบ้านฟังเลยว่า ต้องมาทำอย่างผมนะ [...]

นานๆ จะเห็น “พระ”
ที่สมควรแก่การถูกเรียกว่า “พระ” สักทีนะ 
หรือว่าจริงๆ คำนิยาม “พระ” ไม่ควรจะไปกำหนด
ไม่ควรจะไปตีความกับมันมาก
เพราะ “พระ” ไม่ใช่ผลลัพธ์ทางคณิตศาสตร์
(เลียนแบบมาจาก The curious incident of the dogฯ)
บางครั้งคงต้องปล่อยให้นิยามเบลอๆ เป็นนามธรรมบ้าง
พวกเราจะได้ไม่ต้องยึดติดกับ
“พระ” ทำยังงู้นไม่ได้ พระทำยังงี้ไม่ได้
แต่ถ้าปล่อยมากไปแล้วเราจะมี “ความเคารพ” อะไรดีล่ะ ??
หรือว่าแค่ เคารพ “ตามแต่ศรัทธา” เลยดีไม๊ ??
ครั้งแรก ของ ว.วชิรเมธี – กรุงเทพธุรกิจ ออนไลน์

หลังจากนอนซมป่วยมา 4 วันติด
ก็เลยพยายามหาอะไรทำแก้เซ็งให้หายเบื่อ… เบื่อนอน.. เบื่อกินยา …
การบ้านด่วนก็มีนะ ..แต่ปวดหัว ทำไม่ไหว (อ้าง!)
สุดท้าย ! เอ๊ะ! วันก่อนเปิ้นแนะนำเว็บสำหรับหนังเกาหลี/ญี่ปุ่นมานี่น่า
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว  เลยกดดูไปซะ 2 เรื่อง -_-”
(แทนที่จะได้พักผ่อน กลายเป็นว่าต้องนอนเช้าแทนซะนี่ )
เรื่องแรกที่ดูคือ “Changed” series ญี่ปุ่นเกี่ยวกับเรื่อง
คาวๆ หวานๆของการเมือง ที่โคตรจะสอดคล้องกับ
เมืองไทยช่วงนี้เอามากๆ …
เรื่องที่ 2 คือ “Gourmet” series เกาหลีเกี่ยวกับอาหาร
ตำหรับชาววัง ..ที่กดเข้าไปดูโดยไม่ได้ตั้งใจแต่เพราะ
ความหิวเท่านั้นเอง -_-”
ความสนุกคงไม่ต้องบอก
แค่ลองจินตนาการว่า “มันเป็นยังไง ถึงดู series จนจบถึงเช้าได้  ?”
กับวันก่อน เพิ่งได้มีโอกาสดูเรื่อง “Paris Je t’aime”
หนังที่บรรยายมุมมองเกี่ยวกับปารีสโดยผู้กำกับ 10 (กว่า)ชีวิต
ช่วงที่เรามาที่นี่ เป็นช่วงที่​ “แดจังกึม” เพิ่งจะดังเป็นพลุแตกที่เมืองไทย
แต่เราก็ไม่เคยดูอยู่ดี  …ได้รับรู้เพียงแค่กระแสการ “ขายวัฒนธรรม”
อย่างชาญฉลาดของเกาหลีเนี่ยล่ะ
สำหรับเรา “สื่อ” ตอนนี้มันดูจะมีอำนาจเหนือเกินกว่าคำนิยาม
ของมันซะแล้วสิ
“สื่อ” ดูเปรียบเสมือนการส่งเรือไปล่าอาณานิคมฯ   โดยเฉพาะเมืองไทย
ตอนนี้ดูคล้ายๆ [...]

อ่านความเป็นไทยในวัฒนธรรมการสร้างสรรค์ « www.prachatai.com

อ่านจบแล้ว
พอจะเริ่มเห็นเค้าโครงศิลปะบ้านเราในอนาคตบ้างไม๊เนี่ย ??
ต้องฝันให้ไกล ไปให้ถึงใช่ไม๊ !!
บริหารศิลปะแบบ ศ.ดร. อภินันท์ – Happening Magazine